Alexander Wang wytworzył wokół siebie imprezowy wizerunek, często przekraczający różne granice. Na wybiegu gloryfikował używki i konsekwencje ich brania, do współpracy zapraszał R. Kelly’ego. O ile tego typu zabiegi nie mają w sobie nic złego (poza oczywiście współpracą z upadłą gwiazdą R&B), tak okazuje się, że poza wybiegiem projektant również przekraczał granice. Model Owen Mooney podzielił się historią o tym, jak został ofiarą napaści projektanta w jednym z nowojorskich klubów. Instagramowe konto Shitty Model Management podało relację dalej, wywołując falę podobnych doniesień ze strony innych ofiar Wanga.

Projektant miał używać alkoholu i narkotyków, by osłabiać czujność ofiar – wybierał mężczyzn i osoby trans, które wykorzystywał pod wpływem używek. Najróżniejszych relacji jest sporo, pojawiają się również zarzuty o gwałt. Tego typu historie to nie nowość dla Alexandra Wanga – oskarżenia wypływają regularnie od kilku lat. Być może teraz atmosfera sprzyja temu, by wreszcie poniósł konsekwencje. Powoli widzimy zmianę w branży modowej: tylko w tym roku było kilka głośnych spraw, np. ujawnienie kultury nadużyć seksualnych w Victoria’s Secret, formalne oskarżenie byłego szefa Elite Model Management, czy próba oczyszczenia branży w Australii i Nowej Zelandii. Ale jak z wieloma innymi branżami, czeka nas długa droga do sprawiedliwości wobec ofiar.

Joanna Senyszyn miała dziewięć lat, gdy z walizeczką i psem pekińczykiem pojechała pociągiem z Gdyni do Lublina, sama. Przygody, jakie miała podczas przesiadki w Warszawie pamięta do dziś. Wiele lat później stolica stała się jej nowym domem. Joanna Senyszyn: profesorka, aktywistka, feministka, fashionistka, ulubienica mediów i twórców memów. Od blisko dwóch dekad jedna z bardziej wyróżniających się i ciekawych postaci polskiego życia politycznego. W zeszłym roku powróciła po dziesięcioletniej przerwie do sejmowych ław jako posłanka klubu SLD oraz bloku Lewicy – i nie próżnuje. Na łamach Poptown.eu nasza Influencerka grudnia opowiada o wartościach, priorytetach, politycznych grach i pokoleniowych różnicach. I zdradza, jak nie zostać dziadersem. Receptę na to ma, zdaje się, skuteczną.

Debata nad projektem zgłoszonym przez prezydenta Argentyny trwała do od wtorkowego popołudnia do wczesnych godzin porannych. Za projektem zagłosowało 38 senatorów i senatorek, 29 było przeciw, a 1 osoba wstrzymała się od głosu. Legalna i darmowa aborcja ma być gwarantowana do 14. tygodnia ciąży (ta granica nie obowiązuje w przypadku ciąży z gwałtu i zagrożenia życia płodu lub matki), a lekarska klauzula sumienia jest zniesiona w przypadku zagrożenia życia lub zdrowia osoby w ciąży.

To koniec długiej walki Argentynek o legalną aborcję, w której sporą rolę odegrała Socorristas – sieć 54 kolektywów feministycznych. Socorristas czyli Ratowniczki m.in. pomagają znaleźć bezpieczne aborcje farmakologiczne – analogicznie w Polsce działa Aborcja Bez Granic. Legalizacja prawa to także efekt kampanii społecznej, prowadzonej od 2008 roku wspólnymi siłami przez 300 podmiotów. Masowy ruch kobiet został nazwany Zielonym Przypływem od koloru chustek, które nosiły protestujące kobiety. Zwycięstwo w walce o legalną aborcję wieńczy długi proces, na który złożyły się masowe protesty i 8 nieudanych prób zmiany prawa.

Drogę do tego historycznego wydarzenia opisywaliśmy szczegółowo w tekście o walce Argentynek o prawo do aborcji.

Holenderski label oraz festiwal Dekmantel to jedna z ważniejszych instytucji w świecie współczesnego techno i innych odłamów klubowej, ambitnej elektroniki. Z oczywistych względów kolektyw musiał odwołać większość swoich tegorocznych wydarzeń i skupił się na działalności podcastowej – przypominając najlepsze sety w swojej historii oraz prezentując kilkadziesiąt nowych miksów nagranych przez najgorętsze współcześnie nazwiska na scenie.

Ostatni z tych setów w tym roku nagrała VTSS. Polską DJ-kę i producentkę ominęło lato pełne potencjalnych bookingów. VTSS niewykorzystaną energię skumulowała jednak w tym fantastycznym, pełnym werwy secie, który jest idealnym zastępstwem dla sylwestra w pełnym ludzi klubie (bo nie wybieracie się na jeden z tych sekretnych pandemicznych rave’ów, prawda?).

Sprawdźcie ten miks koniecznie:

Jego dofinansowanie zapowiadano już rok temu. Teraz na stałe w budżet Krakowa został wpisany hostel interwencyjny dla osób LGBTQ+. Początkowo, od 2016 roku, był miejscem, gdzie pomoc mogły otrzymać kobiety w ciężkiej sytuacji życiowej. Gdy zgłosiła się tam pierwsza osoba transpłciowa, rozszerzył swoją ofertę. Teraz w tym miejscu do dyspozycji jest 12 łóżek, kuchnia wydająca ciepłe posiłki oraz, przede wszystkim, bezpłatna pomoc psychologiczna.

– Nasze mieszkanie to nie tylko dach nad głową. Chcemy przede wszystkim pomóc stanąć im na nogi. Rzeczywiście, do tej pory trafiały do nas głównie osoby transpłciowe. Mocno pokaleczone przez życie, które padły ofiarami przemocy w domu, nierzadko również napaści na tle seksualnym. Naszym celem jest zaoferowanie im takiego wsparcia psychologicznego, by mogły wyjść z kryzysu bezdomności, znaleźć pracę i wrócić do samodzielnego funkcjonowania – mówi Gazecie Wyborczej Monika Doroszkiewicz z fundacji „Głos Serca”, która założyła hostel.

We wspomnianym materiale wypowiada się także radna Alicja Szczepańska, która aktywnie działała na rzecz dofinansowania hostelu. Podkreśla, że takie miejsca w skali kraju są po prostu niezbędne. Osoby nieheteronormatywne z mniejszych miast często spotykają się z przemocą, agresją i wykluczeniem społecznym. Hostele interwencyjne są kluczowe do polepszenia się ich sytuacji życiowej, odnalezienia się w nowym miejscu.

Otwarcie podobnej instytucji zapowiadał w zeszłym roku Rafał Trzaskowski – Prezydent M. St. Warszawy. Na razie jednak nie zrobiono w tej sprawie za wiele. Tak, jak inne postulaty mające działać na rzecz społeczności LGBTQ+, odszedł on w zapomnienie w czasie kampanii prezydenckiej Trzaskowskiego – najpewniej ze względu na negatywną recepcję ze strony skrajnej prawicy i mediów jej przychylnych. Czekamy na moment, w którym tego typu inicjatywy będą czymś naturalnym i pozbawionym kontrowersji.

Quebonafide jest ostatnio nadaktywny. Wypuścił krótki tribute dla kultowej polskiej gwiazdy porno Teen Kasi oraz wspólny numer z Kukonem, w którym hangują z Michałem Wiśniewskim w Kijowie. Na dwa dni przed nadejściem nowego roku, przyszła pora na jego najmocniejszy statement w tej krótkiej serii.

„Matcha Latte” to kolejny herbaciany przebój rapera z Ciechanowa. Na bicie francuskiego producenty Onry gości także znaczącego gracza z USA – Micka Jenkinsa, jednego z popularniejszych propagatorów nowej fali jazzującego, wyczilowanego rapu. W tej, nietypowej dla siebie scenerii, Quebo podsumowuje minione dwanaście miesięcy. A jak wiemy, jest co.

W sugestywnym klipie wyreżyserowanym przez Andrzeja Dragana Quebonafide obserwuje dramatyczne wydarzenia z bezpiecznego dystansu – do czasu. W teledysku występuje także aktor charakterystyczny Jerzy Nasierowski (niezaznajomionym polecamy zapoznanie się z biografią tej postaci).

Klip do „Matcha Latte” obejrzycie tutaj:

Filtry w social mediach od jakiegoś czasu pozwalają nam się dowiedzieć, którym memem, Kardashianką lub śmiesznym kotem jesteśmy. Dzięki nim możemy także na moment przetransformować się w fantastyczne stworzenia lub znane postaci. Po wielu miesiącach innowacji w tym segmencie zaczęło jednak trochę wiać nudą. Powiew świeżości, dosłownie i w przenośni, oferuje marka Samsung ze swoim filtrem #Freshface. Jak zregenerować z jego pomogą swoją cerę? Okład z liści sałaty na pewno pomoże. Do tego trochę rabarbaru i leśnych owoców we włosach, papryczka chilli na zmęczone unoszeniem brwi oraz figi na uszach dla kurażu – to przepis na odświeżenie. #FreshFace zamieni bowiem naszą buźkę w kreację rodem z obrazu Giuseppe Arcimboldo. XIV-wieczny malarz nie miał prawa przypuszczać, że kilkaset lat później każdy będzie mógł sprawdzić jak to jest mieć twarz stworzoną ekskluzywnie z warzyw i owoców – ale teraz tak właśnie jest.

Skoro poznaliśmy już przepis na świeży look na Facebooku i Instagramie, to warto jeszcze w podobnym stylu zadbać o swoje wnętrze – w tym pomoże dawka świeżości w postaci warzyw i owoców. O ich nieskazitelną kondycję zadbają nowe lodówki z serii Grand+, które są wyposażone, w podtrzymujące pełnię smaku oraz wartości odżywczych, szufladę zero Optimal Fresh+. Z wierzchu wygląda to prosto – wkładamy dary natury i po jakimś czasie wyjmujemy je tak samo soczyste, pachnące i kolorowe. We wspomnianej szufladzie możemy ustawić jedną stałą temperaturę lub wydzielić dwie strefy – lewą, zimniejszą do przechowywania np. mięsa czy ryb oraz nieco cieplejszą przeznaczoną dla owoców i warzyw. Te drugie idealnie odnajdą się też w szufladzie Humidity Fresh+, która została wyposażona w kontrolę wilgotności powietrza. Lodówki z serii Sansung Grand+, dzięki technologii SpaceMax™, oferują także multum przestrzeni – nawet 385 litrów. Wszystko dzięki zoptymalizowaniu grubości ścian, które daje nawet 18 litrów więcej. W czasach, w których jesteśmy przyzwyczajeni do robienia sporych zakupów w trosce o przyszłość, to naprawdę mocny atut.

Nowej świeżej stylówy, którą zapewnia filtr #FreshFace możecie skosztować na Facebooku oraz Instagramie. Wszystkie niezbędne informacje na temat lodówek z serii Samsung Grand+ znajdziecie z kolei na stronie grandplus.pl.

Na samym początku grudnia aktor Elliot Page podzielił się ze światem informacją, że jest transpłciowym mężczyzną. Znany z Juno, Incepcji czy serialu The Umbrella Academy aktor w swoim oświadczeniu zwrócił także uwagę na przemoc wobec osób transpłciowych – zwłaszcza czarnoskórych oraz latynoskiego pochodzenia.

Po niecałym miesiącu, Page w krótkiej wiadomości podziękował wszystkim osobom, które wsparły go w obliczu jego decyzji. – Z całego serca, dziękuję wam. Wasza miłość i wsparcie to najwspanialszy prezent – czytam na instagramowym profilu Page’a. Aktor zachęcił też do wspierania specjalnego telefonu zaufania Trans Lifeline oraz fundacji Transanta, która pomaga materialnie osobom transpłciowym w trudnej sytuacji finansowej.

Coming out gwiazdora oraz jednej z najrozważniejszych postaci we współczesnym Hollywood był ważnym sygnałem dla całej społeczności oraz krokiem ku lepszej widoczności osób transpłciowych.

Post Elliota Page’a oraz jego oświadczenie znajdziecie tutaj:

Wyobraźcie sobie, że musicie wyprodukować serial o historii przekleństw. Kogo obsadzacie jako prowadzącego, jeśli Samuel L. Jackson nie byłby dostępny? Zapewne Nicolasa Cage’a. To właśnie zrobił Netflix w jednej ze swoich nadchodzących produkcji.

History of Swear Words to właśnie to – kilkuodcinkowa antologia o rozwoju nieparlamentarnego słownictwa. Za produkcję, obok streamingowego giganta, odpowiada serwis Funny or Die. Sam Cage będzie miał też dobrych pomocników. W serialu pojawią się m.in. Sarah Silverman, Nick Offerman czy Open Mike Eagle. Komicy oraz fachowcy przyjrzą się takim terminom jak fuck, shit, bitch, dick czy pussy.

History of Swear Words pojawi się na Netflixie już 5 stycznia. Tymczasem możecie się zapoznać z wybuchowym trailerem produkcji:

Kilka dni temu internet obiegło zdjęcie grupy raperów w apartamencie w Kijowie, którzy urządzili sobie skromną domówkę z Michałem Wiśniewskim. Wiele osób zastanawiało się czy to zapowiedź jakiegoś nietypowego kolabu. Jak na razie jednym z efektów tych wczasów jest klip do wspólnego numeru Kukona i Quebonafide.

Kukon, gospodarz tego kawałka, zapowiada w ten sposób swój mocno oczekiwany Ogrody Mixtape 2, który ukaże się już w Boże Narodzenie – 25 grudnia. Ostatnim zapowiadającym wydawnictwo singlem jest „PIJĘ WÓDĘ I SŁUCHAM ICH TROJE”. W klipie do kawałka dzieje się dokładnie to, chłopaki w towarzystwie popularnego Wiśni urządzają sobie balangę, której kluczowym momentem jest wspólne wykonanie „Powiedz” Ich Troje. Kukon i Quebo w tym minimalistycznym, wyczilowanym bangerze prezentują swoją życiówkę – no i git.

Klip do”PIJĘ WÓDĘ I SŁUCHAM ICH TROJE” znajdziecie tutaj:

The Pudding stworzyli bardzo ciekawą i okrutną zabawkę: AI, które po przejrzeniu waszego Spotify wydaje wyrok. Nie jest to miła rzecz, bo algorytm jest okrutny i z powodzeniem mógłby zastąpić na Twitterze niejednego muzycznego edgelorda, ale warto mu się poddać, bo wyniki są bardzo zabawne. Nas zapytał, czy na serio słuchamy Yvesa Tumora, a widząc Rico Nasty na ripicie najzwyczajniej się zmartwił.

Jeśli macie ochotę boleśnie zweryfikować swój gust muzyczny, to zapraszamy pod ten adres. Nie mówcie potem, że nie ostrzegaliśmy!

Chwilę po orzeczeniu trybunału Julii Przyłęskiej i ogromnych społecznych protestach, Ogólnopolski Strajk Kobiet powołał do życia Radę Konsultacyjną. Rada licząca 800 osób zebrała w komitety robocze 14 zagadnień (m.in. edukacja, kultura, klimat), które mają stworzyć lepszy świat po rządach PiS-u. O ile Rada Konsultacyjna nie była dostępna powszechnie, tak nowa inicjatywa Strajku Kobiet, będąca rozwinięciem tego pomysłu, już jak najbardziej jest.

Pod tym adresem znajdziecie przestrzeń do debatowania postulatów z różnych dziedzin życia. Jak mówią same twórczynie – liczą się rozwiązania konkretne, najlepiej takie, które można wprowadzić relatywnie szybko. To bodaj pierwsza tak otwarta inicjatywa politycznej organizacji w Polsce, jeszcze mocniej podkreślająca demokratyczny i egalitarny wymiar Strajku Kobiet. Zachęcamy do udziału, jeśli macie w sobie żyłkę społecznikarską, dobre pomysły na funkcjonowanie kraju, czy po prostu chcecie zrobić coś konstruktywnego z polityczną energią.

Coroczna Russell Prize (nazwana od twórcy filozofii analitycznej Bertranda Russella) to wyróżnienie przyznawane przez BBC od 2017 roku. Ma celebrować dobre dziennikarstwo i honorować moralne i intelektualne wartości wyznawane przez filozofa. W tym roku nominowana została J.K. Rowling, co ciekawe za swój jawnie transfobiczny wpis na blogu. Autorka Harry’ego Pottera nie tylko nie wycofała się z ignoranckich i szkodliwych komentarzy, ale kontynuowała sprawę, robiąc z siebie męczenniczkę za wolność słowa. BBC chyba urzekł ten romantyczny, choć bardzo manipulatorski aspekt sprawy, bo w uzasadnieniu nominacji pada stwierdzenie, że uraza to cena wolności słowa.

Społeczność LGBTQ+ i kręgi sojusznicze uznały Rowling za TERF-a – trans-exclusionary radical feminist, czyli feministkę, która z rozmowy o prawach człowieka wyłącza osoby trans. Harry Potter to nie tylko część dzieciństwa sporej liczby ludzi na naszej planecie, to także ważny tekst dla wielu queerowych osób, które pewne aspekty tej historii i świata uznały za swoje. Od momentu wypuszczenia kontrowersyjnego eseju Rowling jest pod ciągłym ostrzałem progresywnych środowisk – niekoniecznie ze względu na abstrakcyjną nienawiść, ale kompletnie niezrozumienie i upór pisarki. Nominacja ze strony BBC to raczej potwierdzenie, że boomerstwo ma się dobrze, nawet w najlepszym publicznym medium na świecie.

Primavera, dzięki swoim odsłonom w Barcelonie i Porto, jest jedną z najsilniejszych festiwalowych marek na świecie. Z wiadomych względów oba wydarzenia nie mogły się odbyć w tym roku. Organizatorzy nie dali jednak za wygraną i kilka dni temu urządzili koncert w eksperymentalnych warunkach.

PRIMACOV, specjalna klubowa impreza sygnowana przez Primavera Sound, odbyła się w 12 grudnia Sali Apolo w Barcelonie. Do mieszczącego ponad 1,5 tys. publiczności lokalu weszło 1042 osób. Na miejscu w pierwszej kolejności wszyscy przeszli testy na obecność wirusa COVID-19. Wyniki były dostępne po 15 minutach. Wstęp na salę mieli oczywiście tylko ci, którzy otrzymali negatywny rezultat. W line-upie imprezy znaleźli się przede wszystkim lokalni DJ-e. Czy to zapowiedź technologii, która zostanie użyta na przyszłorocznych edycjach festiwalu? Na tę informację będziemy musieli jeszcze poczekać.

W tym samym czasie londyński 100 Club ogłosił, że zamierza wznowić działalność. W jego wnętrzu zostanie bowiem zamontowany bowiem specjalny zestaw wentylacji, który ma neutralizować 99,9 procent patogenów koronawirusa znajdujących się w powietrzu.

Charlie Brooker oraz Annabel Jones są najlepiej znani jako twórcy Black Mirror – serialu, który od niemal dekady komentuje naszą, coraz bardziej absurdalną, przyssaną do technologii, rzeczywistość. Jak na razie nie mamy informacji o szóstym sezonie telewizyjnego hitu. Scenarzyści postanowili jednak przygotować coś specjalnego.

Death to 2020 to mokcumentary (czyli zrealizowany z aktorami udawany dokument), który pokazuje rok, który jeszcze się nie skończył, ale już został uznany za najgorszy od wielu, wielu lat. Brooker i Jones chcą go pożegnać w wielkim stylu i zaangażowali do tego plejadę gwiazd – w filmie pojawią się m.in. Samuel L. Jackson, Hugh Grant, Lisa Kudrow, Leslie Jones, Kumail Nanjiani czy Laurence Fishburne. Wszyscy wcielają się w większości w fikcyjne, archetypiczne postaci, która mają się wypowiadać na temat minionych 12 miesięcy.

Możemy się spodziewać bezlitosnej satyry. Premiera Death to 2020 nastąpi już 27 grudnia za pośrednictwem Netflixa. Tymczasem w sieci, na kilka dni przed premierą, pojawił się pierwszy zwiastun filmu. Zobaczcie go tutaj:

Fame MMA oraz inne podobne inicjatywy przyzwyczaiły do nas do tego, że stara dobra mordobitka z udziałem rozpoznawalnych (lub prawie rozpoznawalnych) twarzy to rozrywka angażująca tłumy. Z tego właśnie założenia wychodzi youtube’owy kanał Meme Wrestling, który w jednej popularnych gier wrestlingowych stawia naprzeciw siebie najbardziej rozpoznawalne postaci w kraju.

W ostatnim odcinku zmierzyli się ze sobą m.in. Mateusz Morawiecki i Robert Makłowicz oraz Jan Paweł II i… Geralt z sagi o Wiedźminie. Walka wieczoru mogła być tylko jedna. W bardzo prawym narożniku wystąpił przywódca Solidarnej Polski oraz Minister Sprawiedliwości w rządzie Zjednoczonej Prawicy – Zbigniew Ziobro. Jego przeciwnikiem był jego najbardziej medialny wróg – przedsiębiorca, filantrop oraz wolnościowy bard – Zbigniew Stonoga. Walka była zacięta i pełna widowiskowych ciosów.

Kto wygrał? Sprawdzicie poniżej:

Nicolas Jaar ma za sobą bardzo mocne 12 miesięcy. Muzyk wydał aż trzy longplaye – jeden pod szyldem Against All Logic oraz dwa pod własnym nazwiskiem (naszą recenzję ostatniej z tych płyt, Telas, znajdziecie tutaj). Teraz 30-latek reaktywował z kolei dawno niesłyszane Darkside.

Jego wspólny projekt z gitarzystą Davem Harringtonem narobił mnóstwo szumu w 2013 roku za sprawą ich jedynej jak dotąd płyty – Psychic. Zaledwie rok później, po wyczerpującej trasie koncertowej, duet zawiesił działalność. Jak się teraz okazuje, Jaar i Harrington od 2018 roku pracowali nad nowym materiałem. Ich drugi album, Spiral, ukaże się nakładem wytwórni Matador wiosną 2021 roku. Panowie podzielili się też ze światem swoim pierwszym singlem od 7 lat – „Liberty Bell”. Darkside kontynuują swoją muzyczną podróż tam, gdzie ją skończyli.

„Liberty Bell” sprawdzicie tutaj:

Kim Lee była jedną z najsłynniejszych polskich drag queen oraz personą wykreowaną przez Andy’ego Nguyena, który przyjechał do Polski w latach w 90-tych z Hanoi. Lee od 2002 r. regularnie występowała w klubach w całym kraju oraz sporadycznie za granicą i stała się podporą lokalnej sceny drag.

Żegnamy Andy’ego oraz Kim – postaci, które złotymi zgłoskami zapisały się w historii polskiej społeczności LGBTQ+.

Anne Hidalgo od 2014 roku jest pierwszą kobietą w historii piastującą stanowisko mera Paryża. Jednym z jej priorytetowych postulatów jest wyrównywanie szans w zatrudnieniu i redukowanie innych, dyskryminujących różnic. W ramach tej polityki w 2018 r., Hidalgo na 11 z 16 kierowniczych stanowiskach w paryskiej administracji zatrudniła kobiety. Teraz okazało się, że złamała w tej sposób obowiązujące od 2012 roku prawo dotyczące parytetów w miejskiej administracji, według którego reprezentacja jednej płci wśród osób zatrudnionych w danym roku nie może przekroczyć 60 procent. Rok później prawo zostało zmienione i nie dotyczy już konkretnego okresu czasu – paryskie merostwo musi jednak zapłacić z tego tytułu 90 tysięcy euro.

– Z radością ogłaszam, że ukarano nas grzywną. Kierownictwo ratusza stało się nagle zbyt feministyczne – powiedziała ironicznie Hidalgo na wtorkowym posiedzeniu rady stolicy Francji. Podkreśliła też, że zmiany należy wprowadzać dynamicznie i w żadnym wypadku nie żałuje swojej decyzji. W związku ze wspomnianą zmianą w prawie, administracja Hidalgo nie zostanie już najpewniej ponownie ukarana tego typu grzywną.

Pamiętacie, że w tym roku Quebonafide powrócił do swoich czasów studenckich występując jako skromny Kuba z Ciechanowa? No to zapomnijcie, bo teraz powraca jako różowy, streetwearowy demon.

„TEEN KASIA” to najnowszy singiel trapowego bożyszcza, który otwiera nowy rozdział po wydaniu głośnego ROMANTIC PSYCHO. W klipie Quebo prezentuje najmocniejsze stylówy na jakie odważył się w tym roku (a może w ogóle?) jakikolwiek polski MC. W krótkim bangerze lirycznie oddziela ziarna od plew podkreślając dla „zamkniętych głów jest nowym Mezem”. Życzymy więc wszystkim przewietrzenia wszystkich zapyziałych łepetyn. Tytułem i wersami szefo QueQuality oddaje hołd dla polskiej gwiazdy porno.

Bit do „TEEN KASI” stworzył FORXST. Klip stworzył team Basket Films. Sprawdzicie wszystko tutaj:

Jak wystawić science-fiction na deskach teatru? Przyzwyczailiśmy się do blockbusterowych obrazów wartych 150 milionów dolarów oraz skromnych, niezależnych wizji, które korzystają z prostych konceptów wspomaganych CGI i wizualnym minimalizmem. Świeżą perspektywę na gatunek, który mówi o potencjalnej przyszłości, ale, przede wszystkim, realnej teraźniejszości prezentuje Odyseja kosmiczna 2021.

Produkcja Teatru Powszechnego i Strefy WolnoSłowej jest osadzona już w przyszłym roku i przedstawia historię pierwszych kolonistów Marsa – ich nadzieje, marzenia, niepewności oraz filozoficzne rozterki. Technologiczny postęp jest tu sprawą umowną – najważniejsze są bowiem emocje, które będą bliskie wszystkim zdezorientowanym aktualnym porządkiem, pandemicznego i nieprzyjaznego świata.

Odyseja kosmiczna 2021 to także pierwsza online’owa premiera Teatru Powszechnego i trudno wyobrazić sobie lepszą produkcję na inaugurację tej formy dystrybucji. Kosmiczna pustka obecna poza kadłubem statku międzyplanetarnego łatwo wchodzi bowiem do domów wszystkich widzów. Odyseja kosmiczna będzie pokazywana ponownie w ten weekend – 18, 19 i 20 grudnia o godzinie 19:00 na platformie Powszechny VOD. Wszelkie niezbędne informacje znajdziecie tutaj.

My z kolei porozmawialiśmy z Alicją Borkowską o jej wizji współczesnego i przyszłego świata, działaniach Strefy WolnoSłowej, która angażuje twórców różnych narodowości oraz poszukiwaniu nadziei w obecnych czasach.

Nie przychodzę Was lękać. Nie przychodzę Was urażać. Właściwie po co ja tutaj w ogóle przyszłam?

Jest połowa 2017 roku. Dziewczyna postanawia opowiedzieć swoją herstorię. Nie zastanawia się czy wypada, nie pyta nikogo o pozwolenie. Nie boi się, że Filareci i Filomaci uznają ją za prymitywa, szkodnika, wieśniaka. Nie boi się, że ktoś źle zrozumie jej słowa i trafią w niego tak mocno, że aż poczuje „Czy ona mówi o mnie?! Czemu mówisz to do mnie przecież ja nic nie…” – dziewczyna pozostawia to bez komentarza, jej przetrwanie jest komentarzem.

SIKSA zdążyła już nas uderzyć między oczy swoim tegorocznym albumem – wydaną we wrześniu Zemstą na wroga. Ten punkowy manifest nie powstał jednak wyłącznie jako forma audialna. Podobnie jak w wypadku Stabat Mater Dolorosa towarzyszy mu film, który powstał przy współpracy duetu oraz artysty Piotra Machy. Zdjęcia były kręcone w Łapalicach, Gnieźnie i Poznaniu, a za kostiumy odpowiada Tomasz Armada.

Zemsta na wroga to rzecz mocna i abstrakcyjna wizualnie. Nie bądźcie też zaskoczeni nagłą przerwą w przekazie dźwięku – mimo wyświetlanego na ekranie komunikatu o niedostępności muzyki w waszym regionie, jest to zabieg stuprocentowo intencjonalny.

Cały film zobaczycie tutaj:

Legionowo jest jednym z wielu polskich miast, które dostąpiły wątpliwej przyjemności pomnika papieża Janem Pawłem II. To nic dziwnego – taki Rzeszów ma ich już sześć, więc jeden w Legionowie wypada całkiem ostrożnie. Mazowieckie miasto będzie miało też całodobowy, dostępny online, monitoring posągu. Maciej Skarżyński, kierownik Referatu Informatyki Urzędu Miasta w Legionowie: postaram się jeszcze w grudniu uruchomić tę kamerę, jednak ze względu na kończący się rok budżetowy i liczbę dni wolnych w grudniu może się nie udać przeprowadzić tej procedury. Na pewno jednak już w styczniu będzie można oglądać online obraz z parku Jana Pawła II.

To odpowiedź na petycję podpisaną przez 300 mieszkańców, których poruszyło namalowanie czerwonej błyskawicy na pomniku w połowie listopada. Monitoring ma służyć bezpieczeństwu modlących się w parku. Jak symbol Strajku Kobiet z martwej figury może zagrozić żywym ludziom, urzędnicy z Legionowa nie uściślili. To nie jedyny nieruchomy papież pod specjalną ochroną – Nuncjatura Apostolska w Warszawie owinęła swoje pomniki folią, prawdopodobnie również w obawie przed śmiercionośnymi czerwonymi błyskawicami.

Black List to bardzo ciekawe, coroczne zestawienie ułożone na podstawie rozmów z hollywoodzkimi producentami i producentkami. Zawiera scenariusze, o których najgłośniej w kręgach filmowych, zatem można zakładać, że na jakimś etapie ziszczą się na ekranie. Wilk z Wall Street, Ja, Tonya, Juno, czy Zjawa to przykłady filmów, które kiedyś trafiły na Black List, zanim urzeczywistniły się przed kamerami. W tym roku na szczycie listy znajdziemy Frenemy, który opowiada o konflikcie między Paris Hilton a Lindsay Lohan między 2004 a 2006 rokiem. Poszło m.in. o to, kto zostanie… najlepszą przyjaciółką Britney Spears.

Kiedy znajdziemy się już w postpandemicznej rzeczywistości, celebryckie historie z początków tysiąclecia mogą być właśnie tym, czego potrzebujemy. Jakie są szanse na realizację scenariusza Frenemy? Trudno powiedzieć. Materia jest chwytliwa, a same bohaterki raczej nie stronią od blasku fleszy, więc może wszechświat złoży się na sprzyjające okoliczności. Ariel Sayegh, autor Frenemy, nie ma za pasem wielkiej filmografii, ale to o niczym nie świadczy. Trzymamy kciuki!

Od jakiegoś czasu wydawnicze firmy komiksowe nadrabiają zaległości z reprezentacji i kombinują z kanonicznymi wersjami swoich bohaterów i bohaterek. Oczywiście, z racji gniewu najbardziej reakcyjnych piwniczaków te próby ograniczane są do tytułów pobocznych, ale warto docenić ten wysiłek. Po Milesie Moralesie, latynoskim Spider-Manie, czy Jane Foster, kobiecie Thorze i wielu innych, przyszedł czas na Batmana. Do tego z bardzo ciekawym kontekstem scenariuszowym.

Future State: The Next Batman pojawi się w sklepach w styczniu. Za scenariusz odpowiada John Ridley, który napisał także scenariusz do nagradzanego filmu 12 Years a Slave. Nowym Batmanem będzie Tim Fox, syn Luciusa Foxa, biznesowego partnera Bruce’a Wayne’a. Za oprawę graficzną nowego komiksu odpowiadają Nick Derington i Laura Braga. Oczywiście, czekamy na mocniejsze wstrząśnięcie kanonem, ale Tim Fox to kolejny krok w dobrą stronę.

Arcybiskup Jędraszewski to postać barwna, choć jego paleta bardziej przypomina ściek płynący dziewiętnastowiecznym miastem, aniżeli łąkę. Pamiętamy go oczywiście za słowa o tęczowej zarazie, ale w zasadzie regularnie z jego ust wypływają złote myśli, niesplamione kontekstem współczesności. Tym razem w trakcie rekolekcyjnego kazania postanowił odnieść się do Strajku Kobiet i ulicznych protestów.

Kościół w świetle tych dramatycznych wydarzeń z października […] kieruje pytania do kobiet, które już zostały określone mianem „Julek”. […] Jakim prawem to czynisz? […] Jakim prawem chcesz zabijać jeszcze nienarodzone dzieci, które w tobie żyją lub mogą zaistnieć? Dalej pokusił się o ocenę garderoby protestujących osób, sugerując, że kobiety powinny zadać sobie pytanie: czy Chrystus jest moim królem i może cieszyć się z tego, jak jestem ubrana? […] Kobieta, która pyta: „Panie, czy jestem piękna w twoich oczach?” to niewiasta mężna.

Całe kazanie jest dostępne na stronie archidiecezji krakowskiej. Oprócz oczywistego paskudztwa tej wypowiedzi, interesuje nas jedno: kto podsunął panu Jędraszewskiemu język prawicowych trolli z internetu? Obecność „Julki”, słowa, które zrobiło furorę przy okazji plebiscytu na Młodzieżowe Słowo Roku (o czym pisaliśmy tutaj), jest co najmniej zastanawiające. A skoro już jesteśmy przy pytaniach, to do arcybiskupa mamy kolejne, bardzo ważne:  masz ty rozum i godność człowieka?

Pamiętacie czasy, w których buty były po prostu butami i nie próbowały udawać lotniskowców amerykańskiej marynarki wojennej, nie kusiły telepatycznie wiązanymi sznurówkami oraz użyciem tworzywa wykorzystywanego w pokrywaniu pocisków międzygwiezdnych? Wyścig zbrojeń w świecie sneakersów trwa od niemal dekady i coraz bardziej przypomina uniwersum motoryzacji – największe marki i dizajnerzy prześcigają się w redefiniowaniu geometrii, by szukać nowych krojów. Byleby były dziwniejsze i bardziej przykuwały oko.

Przebodźcowani i zmęczeni instagramowym targowiskiem próżności postulujemy więc powrót do korzeni. Chyba niemal każdy przeżył zauroczenie trampkami. Pierwszym ich erzacem zwykle były niezawodne, nabywane co pół roku bazarowe sporty niezbędne w unikaniu piłek w zbijaku i wykonywania dwutaktu na lekcjach WF-u. Odklejająca się podeszwa i dyskusyjny zapach nie były powodem do wstydu – były wojennymi bliznami, które wyróżniały najdzielniejszych wojowników i najdzielniejsze wojowniczki parkietu sali gimnastycznej, którzy nie ogarnęli w porę zwolnienia na cały rok.

To nie był jednak koniec trampkowych ambicji całych pokoleń. Bruce Willis w Pulp Fiction, Mike Myers w Świecie Wayne’a, Avril Lavigne w swoich teledyskach, John Travolta w Grease, chłopaki z Jackassa podczas najdurniejszych wygłupów w historii – wszyscy oni mieli na stopach klasyczne All Starsy Converse’a. Poczucie się jak w filmie albo klipie to jednak tylko jedna z pokus posiadania Chucków. Jest coś osobliwego, co sprawia, że mimo ich popularności, każda para zawsze jest własna – dużo bardziej niż najbardziej ekstrawaganckie sneakersy.

Do przywdziania tej drugiej skóry na naszych fotach zaprosiliśmy Coco i Jamala – dwójkę największych ancymonów lokalnego świata mody. Razem zaprezentowali tutorial jak z kawałka materiału i gumy uczynic ważny element swojej osobowości. Zapisujemy się na seminarium na cały semestr z automatu.

Szeroki wybór klasycznych krojów oraz bardziej wykręconych modeli znajdziecie w sklepach stacjonarnych Converse oraz na converse.pl.

CD Projekt RED dosłownie zalał świat Cyberpunkiem, angażując podatną na hype społeczność graczy i graczek, ale także wychodząc znacznie poza nią. Gram w gry od kiedy pamiętam, intensywnie śledzę branżę i jeszcze nigdy nie widziałem takiego zainteresowania grą wideo wśród ludzi, którzy wcześniej wobec tego medium wyrażali co najwyżej obojętność czy wprost pogardę. Historie o urlopach branych na premierę Cyberpunka 2077 przypominają japońskie szaleństwo wokół serii Dragon Quest – rzecz nad Wisłą do tej pory niespotykana. Co jest nie tylko dowodem na niesamowitą skuteczność marketingu CDPR, ale także dobrą nowiną dla każdego, kto miał dość pogardliwych i ignoranckich opinii o tym, że gry są dla dzieci, czy np. że są stratą czasu. Dla wielu to może zadziwiający fakt, ale ta branża już od jakiegoś czasu jest warta więcej niż branża filmowa, a grają dosłownie wszyscy, niezależnie od płci czy metryki. Jest tylko jeden szkopuł – premiera Cyberpunka 2077 była katastrofą opartą na kłamstwach, soczewką, która skupiła wiele szkodliwych tendencji współczesnego kapitalizmu, zarówno po stronie korporacyjnej, jak i odbiorców.

Zacznijmy od tego, że CDPR w jakimś sensie padł ofiarą skuteczności swojego marketingu. Innymi słowy, w żadnej rzeczywistości ten produkt nie mógł udźwignąć pokładanych w nim nadziei. Obserwowałem, jak bańka wokół Cyberpunka rosła do astronomicznych rozmiarów, jednocześnie czytając o opóźnieniach premiery i crunchu, co nie było dobrymi sygnałami. Crunch, czyli skandaliczne wyśrubowanie czasu pracy pod koniec projektu (raporty mówiły nawet o stugodzinnym tygodniu pracy i ludziach nocujących w biurze) to na tym etapie patologiczna norma w branży. Społeczność graczy tylko w ograniczonym stopniu krytykuje te praktyki, częściej tupiąc nóżką i jęcząc, że nie dostanie zabawki na czas (niektórzy nawet wysyłają pogróżki). Szefostwo studia rozkłada ręce, mówiąc, że to nie robota dla każdego i reperuje sumienie premiami. Ten zabójczy splot, z jednej strony eksploatacji ludzi pracy, z drugiej potężnej presji ze strony konsumenckiej (podkręconej astronomicznym marketingiem), to smutne realia branży gier. Polska firma w oczach społeczności grającej to szeryf dobroci na dzikim zachodzie wydawców w rodzaju EA czy Activision, uznawanych za chciwych i nieuczciwych. Pal sześć, że CDPR nie różni się od nich tak bardzo, również łamiąc obietnice, np. dotyczące braku crunchu. Inwestycja emocjonalna w dzieła kultury i rozrywki to podstawowe modus operandi współczesnych społeczeństw i żadne racjonalne argumenty z nią nie wygrają. Do tej już niewesołej sytuacji dokładają się również mechanizmy giełdowe: CDPR musiał wypuścić grę przed świętami, bo udziałowcy potrzebują dobrych wieści na temat jej sprzedaży. Akcyjna bańka CDPR to już niemal legenda – żartuje się na temat tego, że wydawcy Wiedźmina utrzymują polską gospodarkę na plecach, a firmę porównuje się do Ubisoftu, europejskiego giganta branży. Jest jednak pewna różnica, bo Ubi wypuszcza growe blockbustery co roku, a akcje CDPR szybowały tylko siłą lotnych słów. Dobre wyniki na giełdzie zawsze mówią więcej o patologiach tego systemu, niż o rzeczywistej kondycji firm. Cyberpunk 2077 w swoim obecnym stanie, czyli nękany koszmarną ilością błędów, o konsolowych wersjach absolutnie nienadających się do grania, to produkt nieskończony. Ale konieczny do wydania, bo presja udziałowców, podkręconych hypem (i lekko zniecierpliwionych ośmioma latami produkcji gry), wymagała wyników.

Cyberpunk 2077 jest wszechobecny. O grze wideo studia CD Projekt Red rozpisują się niemal wszystkie portale chcące wykorzystać niebywałą popularność Night City. Narracji o wielkim sukcesie polskiej firmy nie mogli więc zignorować także włodarze naszego kraju.

W miniony weekend do hitowej gry na swoim facebookowym profilu odniósł się Premier Mateusz Morawiecki i postanowił połączyć jej wątek z… podziałem środków unijnych. – Wstawaj Samuraju, mamy budżet unijny do wydania – mówi do nas z obrazka Keanu Reeves (który wcielił się w jedną z ważniejszych postaci w grze). – Szczyt Rady Europejskiej już za nami. Wielki sukces finansowy i dla rozwoju gospodarczego. Ale widzę, że nie samą polityką żyje internet – premiera polskiej gry Cyberpunk 2077 jest zdecydowanie popularniejsza niż jakiekolwiek negocjacje, nawet te warte 770 miliardów! Pozdrawiam wszystkich graczy! – czytamy na profilu szefa rządu.

Ktoś kto prowadzi social media polityka musiał się mocno nagimnastykować, by w tak nieudolny sposób spleść ze sobą te dwa wątki. O tym jak PiS widzi młodych pisaliśmy już przy okazji kuriozalnego spotu wyborczego Andrzeja Dudy. Jak na razie na tym polu nie widać żadnego progresu.

Z narkotykami projektowanymi – którą to nazwę wolę nieporównywalnie bardziej niż utytłane w dziesiątkach syntetycznych kannabinoidów i analogów efedronu dopalacze – sprawa ma się bardzo podobnie jak z… religią, komunizmem i blokowiskową urbanistyką w duchu Le Corbusiera. Wszystkie ich szczytne zamysły i cele zawsze bowiem w praktyce partolono, a wprowadzić je w rzeczywistość w postaci niewypaczonej udało się co najwyżej w skali mikro. O ile jednak wzmiankowane trzy koncepcje – przez ową część ludzkości, która ich gorliwie nie wyznaje (bądź zwalcza) – uważane są za utopijne, to designer dragi od początku swojej blisko stuletniej już historii były zawsze postrzegane jako wymysł szatana. Wynika to – oczywiście – z równie absurdalnego, jak wciąż pokutującego założenia, że homo sapiens nie powinni się w ogóle odurzać, bo prowadzi to przedstawicieli naszego gatunku tylko do utraty rozumu i godności, a w ciut dalej idącej konsekwencji – nieuniknionej śmierci. Skoro jednak u podstaw pisania tych moich felietonów na poptown spoczywa myśl, że ludzie przestaną się ewentualnie narkotyzować tylko wtedy gdy wszyscy… wymrą, to chyba warto się tu zastanowić nad tym, co złego jest w idei stworzenia substancji, które byłyby jednocześnie psychoaktywne i legalne, stymulujące i bezpieczne, w swoim działaniu jak najbardziej skuteczne i jednocześnie też pozbawione efektów ubocznych; w tym tak dotkliwego przy szeregu różnych przyspieszaczy zrzutu.

Od kilkudziesięciu godzin duża część światowej populacji eksploruje ulice Night City. Cyberpunk 2077 studia CD Projekt Red to bez wątpienia najbardziej oczekiwana gra tego roku. Recenzenci z całego świata wyśpiewują peany na temat stworzonej w Polsce superprodukcji. Prawdziwi koneserzy czekali jednak na jedną, jedyną wideorecenzję. I w końcu jest.

Klocuch po ponad dwóch miesiącach milczenia podzielił się swoją opinią na temat Cyberpunka. Krytykuje grafikę oraz dużą ilość gadania, ale za to podobało mu się jak tryska krew oraz fakt, że kreator postaci umożliwia wybranie wielkości członka protagonisty. Doczekaliśmy się więc szczerej i rzetelnej opinii eksperta, który nie ogląda się na hype i po prostu mówi, co myśli.

Wideorecenzję autorstwa naszego guru obejrzycie tutaj:

Komu w ciągu ostatnich 12 miesięcy nie przyszło do głowy, żeby uciec z tej umierającej planety gdzieś jak najdalej? Ten sentyment to siła sprawcza najnowszej produkcji Teatru Powszechnego. Spektakl Odyseja kosmiczna 2021 do powieści Arthura C. Clarke’a i filmu Stanleya Kubricka odwołuje się głównie w nazwie. To jednak medytacja na temat kondycji ludzkości, eksploatacji świata, w którym przyszło nam żyć oraz szukania potencjalnych dróg rozwoju, a w zasadzie, nowego początku.

Dobrze oderwać się od Ziemi. Szczególnie, jeśli na Ziemi wrze, a przed nami podróż na Marsa, gdzie wszystko można zacząć od nowa. Co będzie potrzebne? Sadzonki drzew? Pszczoły? Muzyka? Nowy język? Rytuały? Broń? Lecimy. Zamknięci w małej kapsule, niczego nie musimy. Tylko nauczyć się żyć ze sobą nawzajem – czytamy w opisie spektaklu w reżyserii Alicji Borkowskiej.

Odyseja kosmiczna 2021 to wspólna inicjatywa stołecznego teatru oraz Strefy WolnoSłowej, która od 2012 roku realizuje projekty nastawione na włączanie w działania twórcze społeczności migranckich i uchodźczych. Spektakl będzie też pierwszą premierą Teatru Powszechnego, która odbędzie się w całości za pośrednictwem streamingu. Pierwszy pokaz już 12 grudnia o godzinie 19:00 na platformie VOD teatru. Następnie Odyseję będzie można zobaczyć 18, 19 i 20 grudnia. Wszystkie niezbędne informacje znajdziecie na stronie Teatru Powszechnego.

Pornhub w ostatnich latach stał się kolejną z modnych marek. Zdobywa nagrody za akcje marketingowe, ludzie uwielbiają media społecznościowe serwisu, a w ciuchach z charakterystycznym logiem chętnie fotografują się internetowi celebryci, celebrytki i gwiazdy sportu. Pornhub zrobił się po prostu fajny, co odsunęło na drugi plan wiele problematycznych aspektów działalności serwisu. I tak, jak chwalimy seks-pozytywność i nie potępiamy pornografii, tak trudno przemilczeć niewygodne prawdy, przysłonięte dobrym PR-em. New York Times rzucił światło na zerową kontrolę nad treściami, co skutkuje koszmarną ilością filmików z gwałtami, także tymi na nieletnich. Artykuł wywołał spore zamieszanie, pojawiły się także naciski na partnerów biznesowych Pornhuba – głównie Visę i Mastercard – by odcięły się od serwisu.

Presja poskutkowała i Pornhub wydał oświadczenie, w którym mówi o nowych zasadach funkcjonowania serwisu. Na platformie będą mogły znajdować się wyłącznie filmy od zweryfikowanych partnerów i członkiń i członków tzw. Model Program, planowany jest także szerszy program weryfikacji użytkowników i użytkowniczek. Z jednej strony to złe wieści dla amatorskiego porno, które szturmem podbiło serwis, z drugiej krok w stronę odsunięcia treści pokazujących gwałty. Trudno mówić o krępowaniu internetowej wolności, kiedy w grę wchodzi ludzka krzywda. Pornhub jest jedną z najczęściej odwiedzanych stron w sieci, generuje także potężne zyski – zapowiadane regulacje mogą zmyć krew choć z części z nich.

2020 zapamiętamy jako szczególny czas politycznego przebudzenia młodego pokolenia. Widzieliśmy to już wcześniej, przy okazji np. Młodzieżowego Strajku Klimatycznego, ale dopiero protesty przeciwko nagonce na społeczność LGBTQ+ i szczególnie przeciwko wyrokowi Trybunału Julii Przyłębskiej pokazały, że młodzież i młodzi dorośli są o wiele bardziej zaangażowani w politykę, niż się wydawało. Nic dziwnego. Oferta partii rządzącej jest w zasadzie antytezą tego, czego oczekują po współczesnym państwie, nie mówiąc o tym, że zupełnie nie pracuje nad sensownymi strategiami radzenia sobie z kryzysami, które czekają nas w przyszłości, np. katastrofą klimatyczną. Bardzo ciekawy sondaż Ipsos dla OKO.press w dobitny sposób pokazuje to niezadowolenie z życia w Polsce. Na pytanie Czy gdybyś miał/a taką możliwość, wolałbyś żyć i pracować w innym kraju niż Polska? aż 28% osób w wieku 18-29 odpowiedziało zdecydowanie tak, a 36% raczej tak. W przedziale wiekowym 30-39 wyniki nie są aż tak drastyczne: 20% badanych odpowiedziało zdecydowanie tak, 27% raczej tak. Sondaż dostarcza wielu ciekawych informacji również dlatego, że odpowiedzi na to pytanie grupuje także według preferencji partyjnych. Najchętniej z kraju wyjechaliby wyborcy i wyborczynie Hołowni, najbardziej skore do pozostania w Polsce są osoby głosujące na PiS.

Czy czeka nas zatem masowa emigracja? Raczej nie, bo to badanie jest bardziej barometrem nastrojów społecznych, aniżeli projekcją demograficzną. Na pewno potwierdza sporo intuicji, co do nastrojów w młodym pokoleniu. A te nie sprzyjają partii rządzącej – niewiele wskazuje na to, żeby odbicie od tego niezadowolenia z sytuacji w kraju było możliwe. Młode pokolenie – szczególnie kobiety – jest o wiele bardziej progresywne i przywiązane do nowoczesnych wartości. To złe wieści dla PiSu w perspektywie kolejnych wyborów – chyba, że Kaczyński i spółka nagle przepoczwarzą się w partię zgodną z duchem XXI wieku. Co jest raczej mniej możliwe, niż to, że Edyta Górniak zaszczepi się na COVID-19.

Od kilku lat obserwujemy mocną rehabilitację klasycznego electro na scenie klubowej. Oczywiście, ten szlachetny podgatunek muzyki tanecznej nie odszedł nigdzie, po prostu stał z boku najbardziej modnych stylistyk i czekał na swój moment. Oprócz mocnej obecności electro w dj-skich setach, mogliśmy zaobserwować wzmożenie produkcyjne. A nikt w Polsce nie produkuje tak dobrego electro, jak Penera.

Śląski duet w zeszłym roku wypuścił rewelacyjną epkę Sportsize nakładem Father And Son Records And Tapes. Mocne bity o charakterystycznej rytmice, adekwatnie klepiący bas i emocje buzujące pod syntezatorową powierzchnią złożyły się na jeden z najciekawszych debiutów w polskiej muzyce klubowej ostatnich lat. Penera kończy 2020 mocnym uderzeniem – srogim remiksem „Explosion” Kalwiego i Remiego. Numer klasyfikuje się w ciekawej strefie między udanym muzycznym żartem, a legitnym bangerem. Nostalgia za bardziej niewinnymi czasami może być dobrym soundtrackiem pod smutnego Sylwestra, który w tym roku stanie pod znakiem obostrzeń sanitarnych i rozpamiętywania realnych krzywd. Numer do pobrania poniżej – polecamy!

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego wznowiło wypłaty z Funduszu Wsparcia Kultury, który wywołał sporo kontrowersji przy pierwszym podejściu. Przypomnijmy, że przez kryteria skupione na biznesowej stronie kultury i rozrywki, spore pieniądze miały trafić do znanych osób i ich zespołów. FWK to po prostu kolejna tarcza przedsiębiorcza, do tego o źle skalibrowanych parametrach. Przez środowiska związane z kulturą przetoczyła się fala krytyki, a Ministerstwo zapowiedziało wstrzymanie wypłat i ponowną weryfikację wniosków.

Jak donosi Wirtualna Polska, Fundusz zaczął wypłaty po zmianach. Niestety, po raz kolejny strona rządowa używa tajemnicy jako środka ochronnego przeciw kontrowersji – na stronie Ministerstwa nie znajdziemy listy beneficjentów. Z różnych źródeł można się dowiedzieć, że dotacje zostały zmniejszone. I tak, jak cieszy to, że cyrk braci Golec zamiast obiecanych 1 mln 890 tysięcy otrzyma o 316 806 złotych mniej, tak niepokoją mniejsze pieniądze na m.in. teatr Łaźnia Nowa w Nowej Hucie (80 tys. złotych mniej), czy Teatr Powszechny w Warszawie (również 80 tysięcy złotych mniej).

W działaniach Ministerstwa od początku pandemii brakowało dialogu ze stroną kulturalną, co skutkuje albo chaosem (jak w przypadku Funduszu Wsparcia Kultury), albo kompletnie nieadekwatnymi rozwiązaniami (Kultura w sieci). Świat kultury wymaga dialogu i transparentności, ale zamiast tego możemy obserwować dziwne operacje w tajemnicy i kompletną arogancję władzy. Nie różni się to oczywiście od rządowych działań na innych polach, ale pandemiczna rzeczywistość szczególnie mocno dotknęła kulturę i rozrywkę. Z tego kryzysu będziemy się podnosić długo, niestety raczej bez sensownego wsparcia Ministerstwa.

Czy przez komercjalizację w stylu amerykańskim, czy przez czasem nieznośnie toksyczno-rodzinny charakter świąt, wiele osób, które uważają się za nowoczesne, a już szczególnie woke, krytykuje święta Bożego Narodzenia. Z kwaśną miną zasiadają przy wigilijnym stole, odliczając czas do momentu, kiedy będzie można się ulotnić na „pasterkę” ze znajomymi. Jako zacięty ateusz i łagodny socjopata też jechałem na tym wózku, brzydząc się nie tylko jezuskowym siankiem, ale też mieszczańskim fajnopolactwem zaklętym w kominkach i jagnięciną na stole. W zeszłym roku w wigilię walnąłem wiadro i oglądałem Kevina samego w domu (bez lektora to naprawdę zabawny film), bo to był maksymalny zakres świątecznej tradycji, który akceptowałem. Ale 2020 przyniósł wiele zmian i dzisiaj mówię: zasługujemy na święta!

2020, najdziwniejszy rok, który wielu z nas miało szansę widzieć, to całkiem oficjalnie rok cyberpunkowych wizji. Gdy świat popada w ruinę, warto spojrzeć na to, co może nas czekać w przyszłości.

Taką drogą idzie właśnie Balenciaga w swojej prezentacji kolekcji jesień/zima 2021. Kreacjom można się przyjrzeć w grze online wypuszczonej przez dom mody. Afterworld: The Age of Tomorrow to portal do 2031 roku, w którym zobaczymy kolekcję przygotowaną z myślą o tym roczniku. Mały wycinek tego uniwersum pozwala nam także zobaczyć jak będzie wyglądał świat zdominowany przez modę Demny Gvasalii.

Po przejściu gry (lub jej pominięciu) możemy się przyjrzeć z kolei lookbookowi marki, który pozwala na obejrzenie wszystkich stylizacji z każdej strony. Interaktywny lookbook znajdziecie tutaj.

Część zdjęć zajawiających kolekcję znajdziecie tutaj:

Zapachy brandowane personaliami znanych osób nie są żadną nowością. Na nowy poziom tę praktykę wyniosły w tym roku Gwyneth Paltrow oraz Erykah Badu, które wypuściły świeczki o zapachu… swoich miejsc intymnych.

W świat świec zapachowych udaje się także właśnie Drake, który we współpracy ze szwajcarską marką Givaudan stworzy linię, skromnie nazwaną, Better World Fragrance House. Pierwsza kolekcja ma się składać z pięciu świec, które zostały wycenione na 48 dolarów każda. Wyjątkiem jest specjalna świeca Carby Musk, która, wedle zapewnień producenta, pachnie dokładnie tak samo jak autor „Hotline Bling” i została wyceniona na 80 dolarów (czyli niemal 300 złotych). Jak uzyskać tę magiczną formułę? Rzekomo łącząc ze sobą piżmo, bursztyn, kaszmir, zamsz i aksamit. No dobra, niech będzie.

Nie wiadomo jeszcze konkretnie kiedy świece zostaną wprowadzone do sprzedaży. Ma to jednak nastąpić całkiem niedługo. Markę Better World Fragrance House można już śledzić na Insta (chociaż jak na razie konto świeci pustkami).

Na tę wiadomość czekało wielu wegan, wegetarian oraz mięsożerców, którzy miewają wyrzuty sumienia. Clean meat to mięso, które powstaje bez uboju zwierząt – dzięki laboratoryjnej replikacji komórek pobranych z mięśni żywych istot. Przygotowane w ten sposób mięso niesie za sobą dużo mniej moralnych dylematów, niż jego tradycyjny odpowiednik.

Prace nad „sztucznym” mięsem trwały od dawna w wielu miejscach na świecie. Teraz wiemy już gdzie będzie można go skosztować. Pierwszym krajem, który dopuści je do sprzedaży jest Singapur, w którym już niedługo będzie można spróbować nuggetsów powstałych z „czystego” kurczaka. Władze republiki dopuściły bowiem do sprzedaży produkt start-upu Eat Just, który ma już w sowim portfolio jajka, które nie pochodzą bezpośrednio od kur.

– Jedliśmy mięso od setek, tysięcy lat. Zawsze musieliśmy zabijać zwierzęta, by je uzyskać – aż do teraz – powiedział CNN Business Josh Tetrick – współzałożyciel i CEO Eat Just.

Wedle komunikatów prasowych, mięso stworzone przez Eat Just ma być w cenie bardzo dobrej jakości drobiu. Więcej szczegółów poznamy zapewne już niedługo. I oczywiście czekamy na możliwość skosztowania clean meat w Polsce.

O tym jak męski jest świat futbolu nie trzeba mówić nikomu. Ligi żeńskie, mimo wysokiego poziomu, cieszą się nadal stosunkowo niską popularnością (spróbujcie wymienić pięć piłkarek z pamięci, dajemy dyplom każdemu, komu się uda). Na boisku coraz częściej znajduje się jednak miejsce dla kobiet – w składach sędziowskich.

Kobiety w roli sędziów liniowych czy VAR to coraz częstszy widok. Szlaki w tej dziedzinie przeciera Francuzka Stéphanie Frappart, która od kilku lat występuje w roli głównego arbitra w ligach męskich. W kwietniu 2019 sędziowała pierwszy mecz we francuskiej Ligue 1 – starcie pomiędzy Amiens i Strasbourgiem. W sierpniu zarządzała z kolei przebiegiem Superpucharu Europy UEFA, o który walczyły Liverpool i Chelsea.

W środę Frappart przeszła z kolei do historii jako pierwsza kobieta, która sędziowała mecz Ligi Mistrzów – najbardziej prestiżowych klubowych rozgrywek na świecie. 36-latka nadzorowała mecz Juventusu z Dynamem Kijów, który drużyna z Turynu wygrała 3:0. Na boisku byli obecni m.in. Cristiano Ronaldo, Wojciech Szczęsny, Álvaro Morata czy Tomasz Kędziora (ten ostatni w barwach Dynama).

Frappart jest też typowana do sędziowania meczów na przyszłorocznym Euro. Niewykluczone, że w najbliższych sezonach ujrzymy więcej kobiet w roli arbitrów w Lidze Mistrzów. Zwolennikiem tego rozwiązania jest Roberto Rosetti – szef sędziów UEFA.

To żadna niespodzianka, że odbywają się nielegalne imprezy. Już latem testowano pewne rozwiązania, czasem bardziej odpowiedzialnie, najczęściej mniej, zazwyczaj na granicy bądź z naruszeniem prawa. Ale sytuacja od wakacyjnych miesięcy zmieniła się diametralnie: jesteśmy w światowej czołówce krajów dotkniętych pandemią, co tydzień umierają tysiące ludzi, a plenery dostępne są dla najbardziej odpornych jednostek. Biorąc pod uwagę taki kontekst, ci, którzy organizują imprezy w tym kryzysowym czasie nie powinni czuć dumy. To czyn zabroniony nie tylko przepisami prawnymi, to również grząski moralnie grunt, który zupełnie dosłownie może wciągnąć ludzkie życia. I tak, jak przypałowe jednostki zawsze były i będą, tak zadaniem mediów jest odpowiedzialna reakcja na ich poczynania. Tym mocniej przecierałem oczy ze zdumienia, kiedy pewna redakcja (dla transparentności: kiedyś zrobiłem wywiad na jej zamówienie) oddała głos osobie, która w tych nielegalnych imprezach uczestniczy. Do samego materiału zaraz przejdziemy, ale szokuje nieodpowiedzialność, jaka wręcz krzyczy z tego pomysłu. Wywiad nie ma krytycznego kontekstu, to oddanie głosu bez komentarza, najbardziej sprytna z dziennikarskich, rzekomo obiektywnych, osłon. Prezentowanie rzeczy skrajnie nieodpowiedzialnej w tak frywolny sposób w szczycie pandemii zakrawa na ponury żart, pogłębiony tym, że pomiędzy tekstem wstawiony był link do innego artykułu: o tym, że zapraszanie Edyty Górniak do programów informacyjnych jest szkodliwe… Ekhem, świadoma ironia?

Sama rozmowa nie jest nawet z kimś, kto imprezy organizuje – taki materiał też byłby kontrowersyjny, ale przynajmniej stworzyłby lepszą okazję do konfrontacji. Nie, rozmówczynią jest po prostu uczestniczka takich imprez. Sama treść jest równie kuriozalna. Niejaka Natalia te wszystkie nieodpowiedzialne czyny przedstawia jako… wyraz buntu. Wróciliśmy do korzeni – mówi, nawiązując do złotej ery brytyjskich rave’ów. Żeby powiększyć nasze oczy jeszcze bardziej (bynajmniej nie od emury), miesza jeszcze w to wszystko Strajk Kobiet i wsparcie społeczności LGBTQ+. Zapytana o pandemiczne środki ostrożności wspomina coś o żelu antybakteryjnym, ale przyznaje, że maseczek nie nosi prawie nikt. Sama by chciała, ale… się wstydzi! Te potężne wypowiedzi nie spotykają się z żadną konfrontacją ze strony osoby prowadzącej rozmowę – w jakimś sensie to podziwiam, bo ja bym na pewno nie usiedział w miejscu, słysząc takie zwiędłe kwiatki. Na pewno wartościowe jest to, że dowiadujemy się więcej na temat organizacji takich imprez. Wstęp jest płatny (słono), a całość jest dość profesjonalnie zorganizowana, łącznie z barem i dobrym nagłośnieniem. Przez głowę przemyka mi potencjalna lista gagatków, którzy mogą za tym szaleństwem stać – nie ulega wątpliwości, że nie zabrali się za to amatorzy, a ludzie otrzaskani w klubowym biznesie.

Po kolei: nielegalne imprezy w trakcie pandemii to nie wyraz antysystemowego buntu przeciw opresji władzy, a brytyjskie przypowieści pasują tutaj jak pięść do nosa. Jeśli jest to bunt przeciwko czemuś, to przeciwko obostrzeniom sanitarnym, które są nieodłącznym elementem pandemii. Można mieć naprawdę wiele uzasadnionych żali do polskiego rządu odnośnie sposobu, w jaki sobie z tą katastrofą radzi (a w sumie nie radzi), ale co do jednego się możemy zgodzić – kluby to raj dla wirusa. Ich zamknięcie to nie łamanie praw człowieka – znajdzie się wiele przykładów i na to, ale nie w tym przypadku – a jeden z nielicznych racjonalnych kroków naszej szokująco nieporadnej władzy. Brytyjskie rave’y były gestem sprzeciwu wobec nieuczciwego prawa, pandemiczne rave’y to gest sprzeciwu wobec rzeczywistości. A ta ma to do siebie, że oddaje z podwójną siłą: młodzi ludzie czują się niezniszczalni (poniekąd słusznie, nie mam zamiaru tego podważać), ale zapominają, że wokół są też inni. Koszt takiego rave’u to nie tylko pięć dyszek na bramce, ale potencjalnie także śmiertelna transmisja wirusa. Wszystko dlatego, że ktoś nie umiał usiedzieć na dupsku, zrobić mniejszej domówki, czy po prostu zagryźć zębów i przeczekać do wiosny. Ta niecierpliwość jest dla mnie porażająca, zresztą nie dotyczy tylko imprez: zakupy w galeriach handlowych, wyjazdy na narty, wesela, planowanie rodzinnych świąt… Czy naprawdę świat się skończy, jak jeden raz w życiu będzie trzeba z tego zrezygnować? Rozumiem, że zostaliśmy przyzywczajeni do pewnych nawyków, szczególnie hedonistycznych i konsumpcyjnych. Jeżeli nawet pandemia nie jest w stanie ich zatrzymać choć na moment, to rzeczywiście rację mają ci, którzy mówią, że nie ma dla nas żadnej nadziei. Idziemy dalej: podłączanie pod nielegalne imprezy jakiegoś zaangażowania społecznego to tak potężne kuriozum, że nawet nie wiem, gdzie zacząć. Nie, pójście na bibkę w środku kryzysu zdrowotnego nie ma nic wspólnego ze Strajkiem Kobiet, ani ze wspieraniem żadnej społeczności. Te hasła zostały wrzucone wyłącznie po to, by uciszyć sumienie, które nawet nie tyle puka, co po prostu ładuje młotem pneumatycznym. Zresztą o ile jestem w stanie uwierzyć, że organizujący takie imprezki myślą o sobie jako o antysystemowych buntownikach i buntowniczkach, tak te wrzutki o zaangażowaniu to raczej indywidualna inicjatywa Natalii. Ponownie, zostawiona bez komentarza przez osobę przeprowadzającą wywiad. Na koniec słowo o profesjonalnej otoczce tych przedsięwzięć, także ekonomicznej. Koszty imprez są różne, ale mam niejasne podejrzenia, że w grę wchodzi zarobek. Nie wiedząc więcej, ciężko spekulować, zresztą ręce niżej opaść mi już nie mogą – w tym momencie i tak piszę z poziomu piwnicy.

Oczywiście nie jest tak, że Polacy to jedyna wioska wojowniczych Galów przeciwko rzymskiej opresji antyimprezowej. Nielegalne imprezy odbywają się w całej Europie, zresztą czasem docierają do nas wieści o głośnych policyjnych zamknięciach. Ponownie, potrzeba wygrzewu jest zrozumiała i dotyczy każdego, kto choć raz zaznał klubowej wolności. Ale czy organizowanie rave’ów w momencie, w którym ludzkie życia są zagrożone, to nie powód do dumy. Tego typu potępieńcza aktywność powinna być tajemnicą, również przed mediami. Kiedy duża redakcja oddaje platformę osobie, która opowiada o tym wszystkim bez żenady, dodatkowo doczepiając do tego jakieś listki figowe społecznego zaangażowania, to mamy problem. Żadna z tych wypowiedzi nie zostaje poddana w wątpliwość, ba, szkodliwość tej publikacji wychodzi daleko poza kilka strzelonych głupot. Jak myślicie, jakie mogą być skutki informacji, że takich imprez jest pełno w każdym większym mieście, a policji nie udaje się ich zamykać? Jak zareagują wyposzczeni i wymęczeni pandemią imprezowicze i imprezowiczki? Zaczną tych imprez szukać, może nawet sami spróbują ich organizacji. Policja, uwikłana w bycie prawicową bojówką, nie będzie za nimi przecież ganiać. I tak z pierwszej piątki krajów najmocniej dotkniętych pandemią będziemy awansować, oczko za oczkiem do góry. Mnie też jest ciężko usiedzieć na miejscu, więc zacząłem więcej jeździć rowerem. Można słuchać wtedy muzyki tanecznej, ba, można sobie nawet przyćpać, jak ktoś tak lubi. A jak się odpowiednio zmruży oczy, to nawet drzewa zaczną wyglądać jak ludzie na imprezie. Imprezy wrócą, cierpliwości. Najważniejsze, żeby wróciły do kraju, w którym nie doszło do pandemicznej depopulacji.

Nagrody Grand Press to nie tylko okazja do wyróżnienia najlepiej działających, według kapituły konkursu, dziennikarek i dziennikarzy. W 2020 roku to także przegląd tematów, które były ważne i uformowały skomplikowany krajobraz, w którym obecnie egzystujemy.

Nic dziwnego, że w wyróżnionych materiałach przeczytamy o konsekwencjach aborcji ciężko uszkodzonego płodu, procesie odwadniania się naszego kraju, pedofilii w polskim kościele, nadużyciach obecnej władzy, rozpadzie radiowej Trójki czy epidemii koronawirusa. Zaskakująca jest jednak reprezentacja jednego z najgłośniejszych tematów mijających 12 miesięcy – zatrzymania Margot z kolektywu Stop Bzdurom.

Nominację w kategorii „Wywiad” otrzymała bowiem Beata Lubecka z Radia Zet za swoją przedziwną rozmowę z aktywistką. Rozmów z Margot oraz materiałów nt. jej zatrzymania było mnóstwo – i duża część była naprawdę wartościowa. Rozmowa Lubeckiej budziła jednak kontrowersje już w czasie emisji na falach Radia Zet. Prowadząca rozpoczęła wywiad od błędnego podania organizacji, którą reprezentuje Margot („Stop Bredniom”) oraz zadawała uwłaczające pytania dotyczące tożsamości płciowej aktywistki. – Patrzę na ciebie i widzę młodego mężczyznę. Co masz napisane w dowodzie? Że nazywasz się? – Tak brzmiały pierwsze pytania dziennikarki. Potem było tylko gorzej.

Nie możemy się nadziwić tej decyzji. Z nominowanym do prestiżowej nagrody materiałem zapoznacie się tutaj.

Super Nintendo World to sieć parków rozrywki poświęconych bohaterom najsłynniejszych gier japońskiego giganta w dziedzinie wirtualnej rozrywki. Projekt powstaje we współpracy z Universal Studios, a dotychczas zapowiedziano otwarcie w trzech lokalizacjach: japońskiej Osace, na terenie Hollywood oraz w Orlando na Florydzie. Kalifornijska filia ma być gotowa na pierwszych odwiedzających w lecie przyszłego roku. Japoński oddział Super Nintendo World zostanie otwarty już 4 lutego 2021 roku.

Nitendo podzieliło się właśnie ze światem kolejnym filmem zapowiadającym tę wielką inwestycję (rozpoczęta 2017 roku budowa pochłonęła ponad pół miliarda dolarów). Widać w nim, że konstruktorzy realistycznie odtworzyli świat Mushroom Kingdom, w którym znalazło się także miejsce dla wielkiego zamku Bowsera. Odwiedzający będą mieli też okazję, dzięki specjalnej opasce, zbierać złote monety niczym Mario i Luigi oraz wziąć udział w wyścigu rodem z Mario Kart.

Kilka miesięcy temu otwarcie parku zapowiadała piosenka autorstwa Galantis i Charli XCX. Trailer pokazujący japońskie Super Nintendo World oraz kilka zdjęć dokumentujących replikę Mushroom Kingdom zobaczycie poniżej:

Nowym elementem metody artystycznej performerki ma być przytulanie i rozmawianie z drzewami. Ma to nie tylko pogłębić uczucie bycia tu i teraz, ale także pozwolić na leczenie. Mamy za sobą piekielnie ciężki rok, więc Marina Abramović proponuje: pożal się drzewu. Kwadrans sesji, w trakcie której mamy zupełnie szczerze wlać swoje serce i duszę w serce, jest wystarczający. Artystka nie sprecyzowała, które drzewa działają najlepiej, ale ponoć wystarczy dowolny pień, który nam się podoba!

Szczepionka Pfizera i firmy badawczej BioNTech ma 95% skuteczności, co stawia ją w czołówce arsenału broni potencjalnie zwalczających pandemię. Wielka Brytania zadziałała błyskawicznie, choć to Stany Zjednoczone rozpoczęły ten proces wcześniej. Brytyjski rząd zawarł umowę na kupno 40 milionów dawek, co pozwoli zaszczepić 20 milionów ludzi (szczepionka wymaga podwójnego zastosowania, żeby być skuteczną). Do końca tego roku na Wyspy ma trafić 10 milionów dawek, a rządowy program szczepień ma zacząć się już w przyszłym tygodniu.

Wygląda na to, że kolejnym krajem, który masowo zakupi szczepionkę będą Stany Zjednoczone – tam decyzja o jej dopuszczeniu do masowego użytku ma zapaść w okolicy 10 grudnia. Poza preparatem Pfizer/BioNTech, obecujące wyniki (na poziomie 94,5% skuteczności) wykazuje również szczepionka Moderny. Masowe programy szczepień zdecydowanie rozpoczną proces wychodzenia świata z pandemii, ale ze względów logistycznych czeka nas jeszcze długa droga do względnej normalności.

Elliot Page zawsze mocno działał na rzecz praw osób LGBTQ+. Do historii przejdzie jego konfrontacja z Tedem Cruzem, jednym z najbardziej konserwatywnych przedstawicieli Partii Republikańskiej, czy wywoływanie Hollywood do tablicy w sprawie reprezentacji osób queerowych na ekranie. W oświadczeniu na Twitterze aktor poinformował, że jest transpłciowym mężczyzną. Page wykorzystał tę okazję nie do celebracji własnej indywidualności, a do zwrócenia uwagi na rozmiar przemocy i dyksryminacji, jaka dotyka osoby trans. Aktor cytuje statystyki, z których wynika, że 40% dorosłych osób trans próbowało samobójstwa, krytykuje również siły polityczne instrumentalizujące nienawiść wobec mniejszości.

Poza głosami wsparcia, część publiczności zaczęła również wyrażać obawy, że Page nie pojawi się w trzecim sezonie superbohaterskiego show Netflixa Umbrella Academy. Serwis streamingowy rozwiał wątpliwości, potwierdzając udział aktora. a do tego okazał publiczne wsparcie dla jego decyzji. Dołączamy do celebracji, bo aktywistyczny duch Page w połączeniu z rozpoznawalnością z pewnością pomoże w walce o prawa osób transpłciowych.

József Szájer, od lat związany z Fideszem Viktora Orbána, lubił prezentować się jako obrońca tradycyjnej wizji rodziny. W 2011 roku był jedną z osób pracujących nad nową konstytucją Węgier, w której znalazł się zapis o ochronie przez państwo małżeństwa jako związku mężczyzny i kobiety. Mimo, że żarty o prawdziwej orientacji seksualnej największych homofobów nie należą do najwyższych lotów, to w przypadku Szájera rzeczywistość wyprzedziła je o dwie długości, a sam eurodeputowany złożył mandat.

Brukselska policja przerwała orgię w gejowskim klubie w centrum miasta. Brało w niej udział 20 osób, co jest niezgodne z obostrzeniami sanitarnymi wprowadzonymi w związku z pandemią. Jedną z zatrzymanych osób był József Szájer, który próbował uciekać. Próba zakończyła się niepowodzeniem, a dodatkowo przy polityku znaleziono ekstazy. I tak, jak nikogo nie skrytykujemy za udział w orgii, a tym bardziej za branie narkotyków, tak ciężko nie być wściekłym na hipokryzję niektórych prawicowych polityków. Z ustami pełnymi bogobojnych frazesów wprowadzają ograniczenia kolejnych praw mniejszości, a w tajemnicy prowadzą podwójne życie. Przy okazji brukselskiej orgii pojawiły się plotki o udziale polskich dyplomatów, rzekomo również homofobów, ale te informacje się nie potwierdziły. Szkoda, bo już mieliśmy swoje typy.

Tak, to zdarzyło się naprawdę. 35-letnia kobieta z powiatu chełmskiego została oszukana przez mężczyznę podającego się za… Willa Smitha. Oszust, udając znanego aktora, kontaktował się z nią poprzez jeden z portali społecznościowych. Nawiązywał nawet z ofiarą kontakt przez czat wideo, na którym miał wyglądać jak gwiazdor Bad Boys.

Prawidzywy Will Smith nie zniżyłby się jednak do tego, co stało się potem. Oszust przekonał kobietę, by wpłaciła na podane przez niego konto 45 tysięcy złotych.

– Fałszywy aktor w pewnym momencie oznajmił, że upoważnia 35-latkę do odbioru paczki z zawartością diamentów o wartości sześciu milionów dolarów, trzech milionów dolarów w gotówce oraz dokumentów rozwodowych. W tym celu musiała jedynie wnieść opłaty, by uzyskać certyfikat upoważniający ją do odbioru kosztowności, oraz zapłacić cło – powiedział Wyborczej Kamil Gołębiowski, rzecznik prasowy Komendy Miejskiej Policji w Lublinie.

Po tym incydencie, gwiazdor zerwał kontakt z kobietą, a ta zgłosiła sprawę na policję, która w tej chwili szuka oszusta.

Może to dlatego, że jest człowiekiem tysiąca twarzy? Z krakowskiego Teatru Starego przeszła, symbolicznie, do warszawskiego Nowego, po drodze nawiązując współprace z Garbaczewskim, Rychcikiem, Frljićem i Warlikowskim. W kinie kradła ekran, nawet mniejszymi rolami, w Hardkor Disko, Sztuce kochania i Mowie ptaków. Krytycy ją lubią lub nie, ale są zgodni: jako artystka ma w sobie coś totalnego, wsysa widza i nie wypluwa kostek. W życiu zdecydowana, zaangażowana i odważna. I psiara, czyli wiadomo: dobry człowiek. W rozmowie z Poptown Polak opowiada o korzeniach i bliskości. O znajdowaniu swojego miejsca i głosu, nawet, gdy boli i uwiera. „Wierzę w pielęgnowanie zdrowego dystansu do tej rzeczywistości, która cię otacza. W próbę złamania jej zasad. We wkurw robiony na śmiesznie. Trzeba się śmiać dużo, bo inaczej oszalejemy”.

Halima Aden, mimo młodego wieku, jest w tej chwili jedną z najważniejszych modelek świata. O 23-latce zrobiło się głośno w 2016, gdy stała się pierwszą uczestniczką stanowych wyborów Miss, która nosi hijab. Rok później podpisała kontrakt z agencją IMG, także przełomowy dla reprezentacji praktykujących muzułmanek. W hijabie i burce wystąpiła np. na okładce Sports Illustrated Swimsuit Issue. Pracowała z takimi mrkami jak Fenty czy Yeezy.

Po zaledwie czterech latach zdobywania szczytów w modowym biznesie i przekraczania kolejnych granic, Aden ogłosiła za pośrednictwem swojego Instagrama, że kończy profesjonalną karierę w modelingu. Przyczyną tego ruchu były kompromisy, na które musiała przystawać w kwestii swojej religii. Aden jest praktykującą muzułmanką i częścią każdego jej kontraktu było zapewnienie, że na zdjęciach będzie występowała w hijabie. Modelka wspomniała jednak m.in. moment, w którym na zdjęciach zastąpiono go jeansowymi spodniami (których nigdy w życiu nie nosiła w konwencjonalny sposób). W swoich storiesach pisała także o tym, że nie zawsze respektowano jej obowiązek modlitwy w konkretnych godzinach.

Konkluzją jej wpisów jest myśl, że to „przemysł modowy potrzebuje reprezentacji młodych muzułmanek”, a nie odwrotnie. Aden napisała także, że, mimo rezygnacji z większości kontraktów, nie porzuca modelingu całkowicie i będzie współpracowała z innymi na własnych warunkach.

Kompilację jej instagramowych stories, w których tłumaczy swoją decyzję, znajdziecie tutaj:

Pobieżna wycieczka po dotychczasowej singlografii Alana zarysowuje jego zainteresowania w dość wyraźny sposób. “Nie pytaj co brałem”, “szczury, grzyb i kokaina”, “denaturat”, “Patologika”, “Zabawa” – życie młodego MC wyraźnie rozbija się o używki. Jego przemyślenia, hot take’i i bragga sięgają jednak znacznie głębiej niż do dna standardowej samary, a z każdego numeru przebija samoświadomość swoich stanów psychicznych oraz nihilistyczna erudycja, która objawia się w wybuchowych punchach – nawet w, pozornie skromnym, wyczilowanym boom bapie “Gołębiego Serca”. Z podobną zręcznością muzyk skacze też gatunkowo po bitach, nie boi się trapowych cykaczy, dobrze wyprodukowanego oldschoolu i drillowej, spartańskiej sieki.

Rok zbliża się do końca, a Alan zaszczycił nas właśnie jakimś 17 singlem w ciągu ostatnich 12 miesięcy. W ten sposób zapowiada zresztą swój debiutancki longplay – Sajko Placebo, który ma być dostępny już w styczniu. Będzie to pierwsze legalne wydawnictwo labelu HHNS. Ten sam tytuł nosi też drugi singiel, który zwiastuje album.

W ostatnich miesiącach Edyta Górniak staje na rzęsach, by stać się główną twarzą nieformalnego ruchu celebrytów-covidosceptyków propagujących teorie spiskowe w przestrzeni publicznej. O szkodliwości i śmieszności tego procederu rozpisywał się już w felietonie dla nas Paweł Klimczak.

Działalność piosenkarki dla wielu osób położy się cieniem na jej dotychczasowych nagraniach. Bo jak już spotkamy się na domówce, to śpiewanie „Kolorowego wiatru” przyjdzie nieco trudniej. Klasyczna pieśń z disnejowskiej Pocahontas właśnie otrzymała jednak nową, odświeżoną wersję, która stoi w zgodzie ze współczesnym wizerunkiem Górniak.

Anonimowa internautka zamieściła bowiem w serwisie Youtube swój cover „Kolorowego wiatru”, którego tekst odnosi się do sensacyjnych poglądów polskiej divy. „Czy wiesz czemu Bill Gates zniszczyć pół ludzkości chce? I czemu 5G niebezpieczne jest?” – niedługo będą to jedyne obowiązujące wersy w interpretacji tego klasycznego hitu.

Tę wspaniałość znajdziecie tutaj:

David Lynch, mimo że nie wypuścił nowego filmu od 14 lat, był zaskakująco aktywny w ostatnich miesiącach. Kultowy reżyser wrócił po latach do swojego starego zwyczaju raportów pogodowych z Los Angeles, pokazał na Youtubie swój krótki film powstały we współpracy z polskim kompozytorem oraz zdradził, że gdyby nie COVID-19, najpewniej pracowałby nad nowym projektem.

Te ostatnie słowa mogą się okazać ciekawe w kontekście najnowszych doniesień dotyczących filmowca. Fanowski portal Welcome to Twin Peaks donosi, że najnowszy numer magazynu Production Weekly wymienia na liście produkcji „nienazwany projekt Davida Lyncha” o roboczym tytule Wisteria. Strona twierdzi także, że jest to serial stworzony dla Netflixa. Zdjęcia mają się rzekomo rozpocząć w maju 2021 roku w kalifornijskim Calvert Studios, gdzie nakręcono część trzeciego sezonu Twin Peaks.

W 2018 roku David Lynch został sfotografowany w siedzibie Netflixa, co rozpoczęło plotki dotyczącego jego następnego projektu. Na początku tego roku na platformie wylądował krótki film Lyncha pt. What Would Jack Do?.

Osa zdążył już kilka dni temu wypuścić nasz hit lata w postaci „Zakochałem się w twojej matce”. Teraz swoją punkową energię ukierunkowuje gdzie indziej, „ADHDLGBTHWDP” to gitarowy anthem wymierzony we wszystkie współczesne farmazony. Osa swój adrenalinowy haj wykorzystuje, by pokazać, że jest jedną z najbardziej szalonych postaci na polskiej scenie muzycznej (abstrahując od podziałów gatunkowych).

Ta punkstepowa petarda to najlepsze, co przydarzyło się juwenaliowym imprezom w wolnej Polsce (i to żadna obelga, pełen props). Równie imponujący jest też klip autorstwa Enzyma, w którym Wrocławianin wyżywa się na radiowozie, skacze na bungee i kroczy w protestującym tłumie. Ciśnienie skacze od pierwszej sekundy.

„ADHDLGBTHWDP” sprawdzicie poniżej. Osa, dawaj już ten album, please.

Pasy zapięte? Melisa zaparzona? Świeża pielucha założona? Bo mamy coś mocnego. Od kilku tygodni bezstronna i obiektywna TVP ma swój nowy hit – program Motel Polska. Ten osobliwy reality show w swojej strukturze nawiązuje do popularnego w wielu krajach formatu Gogglebox – produkcji, w której normalni ludzie siedzą przed telewizorem i komentują to, co widzą.

Tego meta-formatu Telewizja Polska nie wykorzystała jednak, by promować nowe odcinki Korony Królów czy Jaka to melodia, ale do subtelnego i wyrafinowanego komentarza politycznego. Zanim jednak dojdziemy do najbardziej smakowitych kawałków, warto zwrócić uwagę na tradycyjny, kodowany kolorystycznie wystrój polskich mieszkań, w których zastajemy bohaterów.

Starannie dobrani szeregowi Polacy (wśród których znalazł się też w jednym odcinku Krzysztof „Diablo” Włodarczyk xD) w załączonym poniżej klipie komplementują słynne sejmowe wystąpienie Prezesa PiS Jarosława Kaczyńskiego wymierzone w stronę opozycji. „Z błyskawicami do lasu niech idą!”, „brawo, Jarek, brawo!”, „nasz kaczorek, jak mogę powiedzieć, ma rację”, „ja ich podziwiam!”, „ile jest agresji i nienawiści wśród tych polityków opozycji” – słuchamy. Czyli jednak, istnieją ludzie, z różnych grup wiekowych i społecznych, którzy wspierają przekaz każdego wydania Wiadomości TVP! Szkopuł w tym, że czujni internauci identyfikują wszystkie osoby występujące w programie. Okazuje się, że na kanapie zasiadają m.in. działacze PiS z Opoczna czy córka jednego z posłów formacji. Jak widać, wszystko nadal w rodzinie.

Fragment programu Motel Polska zobaczycie tutaj:

Fucking to, licząca 106 mieszkańców, austriacka wieś położona w północnej części kraju – zaledwie 4 kilometry od granicy z Niemcami. Wioska, według legendy, została nazwana od, żyjącego w VI wieku, bawarskiego szlachcica Focko. Przez ostatnie kilkadziesiąt lat Fucking, dzięki swojej całkiem jednoznacznej nazwie, cieszyło się dużą popularnością wśród turystów. Ci oprócz robienia sobie zdjęć, często kradli cztery znaki wyznaczające granice wsi. Według Daily Mirror zdarzały się także pary uprawiające seks pod słynnymi tablicami.

Mieszkańcy Fucking mają już tego dość. W ostatnich dniach lokalni przywódcy podjęli decyzję o zmianie nazwy wioski. Od 1 stycznia 2021 roku będzie ona znana jako Fugging. Słynne tablice zostaną wiec zamienione. Nie wiadomo jak wpłynie to na inicjatywy biznesowe rozkręcone wokół nazwy miasteczka – kartki pocztowe oraz piwo Fucking beer. W ten sposób najpewniej umrze jeden z najstarszych, przedinternetowych memów.

Zimne dni są już codziennością. To nie oznacza jednak, że zakończył się sezon na stylowe obuwie. Converse, we współpracy ze streetwearową marką Ambush, prezentuje swoje najbardziej szalone projekty od dawna.

Oczywistą gwiazdą tego kapsułowego dropu jest model Fuzzy. Projektanci wzięli na warsztat klasyczną sylwetkę Chuck 70 i ozdobili ją sztucznym futrem z długim włosiem. Efektem są skoki wprost z uniwersum Jima Hensona, które spodobają się wszystkim amatorom obuwniczej ekstrawagancji.

Równie interesujące są jednak także Chuck Taylor All Star Duck Boots. Efektem są eleganckie i praktyczne sneakersy, które sprawią się w każdych warunkach – zwłaszcza w starciu z podmokłą aurą, która ostatnio mocno nam dokucza. Oba modele charakteryzuje też uniwersalny design, który nie rozróżnia płci.

– Uważam, że w świecie sneakersów nie ma wyraźnej granicy między tym, co jest męskie i damskie. Zaprojektowałam je tak, aby spełniały funkcje użytkowe, ale też z przymrużeniem oka – mówi projektantka Yoo Ahn.

Oba modele w akcji zobaczycie poniżej. Są już także dostępne na oficjalnej stronie Converse.

Skoki narciarskie, robienie trzody w samolocie tanich linii, martyrologia i picie wódki w parku – to nasze sporty narodowe. Przynajmniej do niedawna. Bo Polki i Polacy są całkiem niezłymi memiarzami. W apokaliptycznych i pokracznych czasach naszym „Wind of Change” są właśnie śmieszne obrazki oraz boleśnie prawdziwe przekazy. W cyklu Memy Polskie przyjrzymy się tym, którzy najciekawiej wojują fontem Impact, statusami na FB, formatem demotywatorów czy post-meta-post-internetowymi konceptami.

Eksplorację tego, opierającego się na grzbietach czterech kotów przemierzających wszechświat na syntezatorach, świata zaczynamy od rozmowy z MVP tego roku – adminem Kangurek Kao Pej, który skorzystał z podobizny tej ikony początków cyfrowego wieku dla wszystkich millenialsów oraz zoomerów i zrekonstruował horyzont myślowy, który opiera się na nostalgii i sentymencie, ale jest też na post-post-post-internetowym paradygmacie, który wsiąkł w głowy wielu główek narodzonych w potransformacyjnej Polsce. Nasz rozmówca nie dorabia do swojej twórczości tej ideologii. My z pełną świadomością tych słów, zrobiliśmy to za niego. Ale czas na stricte kuratorski spacer po świecie Kangurka Kao.

Kangurek Kao Pej możecie zaobserwować na Facebooku lub Instagramie.

Lubię słowniki, korzystam z nich często – na studiach były to leksykony w formie książkowej, dzisiaj chętnie odwiedzam internetowe słowniki synonimów, a sjp.pwn.pl towarzyszy mi nawet hobbystycznie. Od jakiegoś czasu każdej wizycie na tej stronie pojawia się zachęta do głosowania na Młodzieżowe Słowo Roku – inicjatywę, którą uważam za coś uroczego, ale raczej bez rewolucyjnego potencjału. Mój błąd, bo jak się tak zastanowić, to w naszym kraju sprawy języka potrafią rozpalać emocje. W końcu dyskusja o feminatywach, miejscami wprost odrażająca, a ogólnie po prostu niesmaczna, przetoczyła się przez naszą wymęczoną krainę nie tak dawno temu. Wracając do Młodzieżowego Słowa Roku – w 2019 została nim alternatywka, na podium znalazła się również jesieniara i eluwina. Ot, taka niedoskonała migawka z pewnych nawyków językowych stosowanych w internecie. Oczywiście, nie zabrakło dyskusji tu i ówdzie, szczególnie wokół alternatywki – słowa, które było czasami stosowane jako kolejna pałka do patriarchalnego wpierdolu nastoletnim dziewczynom. Jak wiemy, jest mało równie znienawidzonych grup przez podgrzanych samców jak nastolatki. A narzędzi pogardy jest pod dostatkiem, wyimaginowanych powodów również – młode dziewczyny często stają się celem nie tylko nienawistników z incelskich otchłani, ale także samych kobiet, najczęściej z boomerskiego rozdania. Jednym z najprawdziwszych truizmów jest w końcu ten o strachu przed tym, czego nie rozumiemy.

Szwajcarski dziennikarz Moritz Weber w swoim radiowym reportażu Mężczyźni Chopina stawia tezę, że badacze i badaczki zajmujący się kompozytorem systematycznie przemilczali nieheteronormatywne wątki w jego życiu. Analizując listy Chopina z innymi mężczyznami, znalazł bardzo wiele dowodów na miłosną zażyłość, także o charakterze fizycznym (niektóre fragmenty są naprawdę soczyste). Ale to nie wszystko – Weber sugeruje, że w imię ochrony Chopina w konserwatywnej narracji, rozdmuchiwano plotki o jego kobiecych romansach, ukrywano słabość artysty do szukania przelotnych uniesień z mężczyznami w toaletach publicznych, a nawet źle tłumaczono jego listy. Wszystko po to, by nie ucierpiała heteronormatywna wizja ikony polskiej kultury. 

Dla umysłów sceptycznie nastawionych do komicznie heteryckiej i pompatycznej konserwatywnej wizji historii serwowanej na szkolnych akademiach i w mrocznych korytarzach gmachu Glińskiego, te rewelacje są jak miód na serce. Przedstawiciele Instytutu Fryderyka Chopina już robią różne intelektualne fikołki, mówiąc o niezrozumieniu specyfiki języka polskiego, czy o romantycznym stylu, który rzekomo kochał każdego, oczywiście platonicznie. Co ciekawe, Moritz Weber nie znalazł w listach kompozytora żadnych wielkich przejawów uczuć do kobiet, w tym narzeczonej Chopina, Marii Wodzińskiej. No ale polska prawica ma długą i bogatą historię zakrywania oczu na fakty i poszlaki wskazujące na nieheteronormatywne wątki w biografiach swoich bohaterów i bohaterek. Chopin jako nowa gejowska ikona? Lubimy to!

Julek Ploski ma na koncie sporo udanych wydawnictw, w tym kapitalny i przełomowy album Tesco. Bardzo szybko stał się jedną z ciekawszych postaci w świecie eksperymentującej polskiej elektroniki, zresztą bardzo zasłużenie. Jego odważny, unikalny styl wciąż ewoluuje i kolejny etap tego procesu możemy usłyszeć na epce Humans Sapiens, która ukazała się właśnie nakładem wytwórni Pointless Geometry. 

Na Humans Sapiens ewidentnie wiksiarskie patenty zderzają się z neo-klasycystyczną, cyfrową wrażliwością (którą eksploruje także inny elektroniczny młodzieniec, ukrywający się pod pseudonimem Sen Jakuba – zdecydowanie podoba nam się ten trend). To zderzenie światów, kruchy balans między atrapą podniosłości a bezpośrednim uderzeniem szybkiej muzyki klubowej jest fascynujące. Wiele zabiegów aranżacyjnych po prostu rozbraja i zaskakuje, jak np. wjazd saksofonu, czy częste zmiany rytmów. Mało jest równie odważnych wydawnictw w tym roku, co Humans Sapiens – przynajmniej na rodzimym gruncie. Epkę promuje kapitalny i osobliwy teledysk, stworzony przez Gurgie (Gurgotwórczość), który może przyprawić o intrygujące sny. Teledysk i odsłuch całego materiału poniżej.      

Jednym z kinowych mikrotrendów ostatnich lat stały się postaci azjatyckich seniorów, które rezonują z zachodnimi odbiorcami. To nestorki rodów były jednymi z centralnych punktów, pokazującego międzypokoleniowe różnice chińskiego społeczeństwa, Kłamstewka (Złoty Glob dla Awkwafiny za główną rolę) oraz skupionych na rodzinnych wartościach japońskich Złodziejaszków (Złota Palma w Cannes w 2018 r.). W erze globalizacji mamy szansę coraz więcej wiedzieć o naszych rówieśnikach z drugiej strony globu, a azjatycka kultura na wszelkich frontach święci triumfy na poziomie światowym, przełamując żelazne niegdyś bariery. Być może dlatego spojrzenie w przeszłość, na historie ludzi, o których mentalności nie mamy bladego pojęcia, może być tak fascynujące. W ten trend z pewnością można wpisać południowo-koreańską Odleżynę w reżyserii Shim Hye-jung. Mimo że, w kontrze do wspomnianych wcześniej tytułów, próżno szukać tu ciepła i pocieszenia w sposób bezpośredni.

Kang Chang-sik (w tej roli rewelacyjny Kim Jong-goo) jest na emeryturze. Jego sparaliżowana w wyniku wylewu żona Na Gil-soon w zasadzie nie porozumiewa się ze światem i wymaga ciągłej opieki. Tą zajmuje się z kolei Yu Soo-ok, nielegalna imigrantka z Chin, która przygotowuje posiłki, zmienia nestorce rodu pieluchy (jeśli w domowym budżecie są pieniądze na ich zakup), przebiera ją i przygotowuje posiłki w płynnej formie. W pojęciu głównego bohatera jest jedyną prawdziwą towarzyszką jego smutnej, codziennej monotonii, która sprowadza się do cichego oczekiwania końca. Niecodziennym wydarzeniem okazuje się jednak tytułowa odleżyna, która pojawia się na plecach pacjentki. Elektryzuje ona całą rodzinę. Dla starszego mężczyzny i jego pracownicy wydaje się ona chwilowym utrapieniem. Dla dzieci głównego bohatera – reprezentującej aspirującą klasę średnią córki oraz, żyjącego w cieniu zmitologizowanego brata, syna – jest ona jednak przyczynkiem do wietrzenia intrygi oraz ujawnienia się ksenofobicznych sentymentów wymierzonych w przybyszkę z Chin.

Fabularnie ta nieprzyjemna, miejscowa martwica tkanek wyzwala we wszystkich bohaterach ciężkie do skanalizowania pokłady emocji. Kang Chang-sika prowadzi do niekonwencjonalnego pomysłu rozwodu z niedołężną żoną i poślubienia jej opiekunki, która staje przed perspektywą wyjazdu w celu załatwienia problemów związanych z jej pobytem w Korei Płd. Ten emocjonalny i fabularny climax to nie tylko starcie osobowości (dzieci głównego bohatera nie chcą nawet o tym słuchać), to także zarzewie pytań dotyczących statusu osób starszych w dynamicznie rozwijających się społeczeństwach, w których zmieniają się standardy moralne. Czy można marzyć i szukać szczęścia kosztem obowiązku oraz odpowiedzialności? Główny bohater staje przed dylematem iście tragicznym. I mimo, że wcześniej w filmie nie brakuje okraszonych intrygującą muzyką słodkich scen, od tego momentu wszystko będzie się tylko i wyłącznie komplikowało.

Odleżyna wszystkie pytania kieruje także wprost do widza. To nie jest typ kina moralizatorskiego. Swoją empatię musimy ulokować w poszczególnych postaciach jak na wyścigach konnych. Czy poszczególne inwestycje się opłacą? To także kwestia czysto indywidualna. Na podstawowym poziomie to jednak spojrzenie na mentalność, która jest nam równocześnie bliska oraz daleka i dlatego tak trudno jednoznacznie interpretować poszczególne wydarzenia. Każdy kto lubi filmowe wyzwania weźmie z tego seansu coś wartościowego.

„Odleżyna” zostanie w tym roku pokazana w ramach sekcji Parasites na Festiwalu Filmowym Pięć Smaków. Ten odbędzie się w tym roku po raz czternasty, ale po raz pierwszy w całości w internecie. Ta wyjątkowa edycja potrwa od 25 listopada do 6 grudnia. Wszystkie niezbędne informacje są z kolei dostępne na oficjalnej stronie festiwalu.

7-ego sierpnia przeszedł do historii jako „tęczowa noc”. Protesty w obronie zatrzymanej aktywistki Margot przerodziły się w pokaz brutalnej opresji ze strony policji, doszło do nadużyć władzy, zatrzymań i łapanki przypadkowych ludzi. 7-My Sierpnia to film dokumentalny Michała Bollanda, który pokazuje te wydarzenia oczami Kajetana, Kamili, Krema oraz Julii i jej partnerka Kaliny – osób, które zostały wtedy aresztowane. Premiera filmu odbędzie się 5 grudnia, w ramach festiwalu WATCH DOCS.

Szkocja stała się właśnie pierwszym krajem na świecie, który zapewni darmowy i powszechny dostęp do wszelkich produktów związanych z menstruacją.

The Period Products Bill to inicjatywa posłanki z ramienia Partii Pracy, Monici Lennon, która pierwszy projekt ustawy złożyła w 2017 roku. We wtorek 24 listopada, po 10 miesiącach intensywnych prac parlamentarnych, został on wprowadzony w życie. W przeszłości część szkockich polityków twierdziła, że projekt wiąże się ze zbyt dużymi kosztami oraz nadmierną ilością logistyki. Szacuje się w tej chwili, że rocznie na inicjatywę trzeba będzie przeznaczyć ok. 24 milionów funtów.

Ustawa zakłada, że tampony, podpaski i inne produkty związane z menstruacją będą dostępne „dla wszystkich potrzebujących” i będą dystrybuowane przez samorządy, które będą dostawały odpowiednie środki.

Przeprowadzone w 2018 roku w Anglii, Szkocji i Walii badania naukowe dowiodły, że ok. 1/4 osób z waginami z tych krajów musiała w swoim życiu zrezygnować z pójścia do szkoły lub pracy z powodu niemożności nabycia odpowiednich produktów sanitarnych związanych z okresem.

Feminatywy powracają co jakiś czas w publicznej dyskusji, najczęściej w atmosferze skandalu i totalnego niezrozumienia tematu. Ta walka o językowe równouprawnienie wpisuje się w szerszy problem – cztery dekady po upadku PRL-u kwestie związane z równością idą do przodu, ale raczej w wolnym tempie. Wydawać by się mogło, że zrównanie form żeńskich w języku to neutralna czy nawet naturalna sprawa, ale sądząc po wielu skandalicznych reakcjach na takie próby w przestrzeni publicznej, rzecz wzbudza wiele niezdrowych emocji. I to wbrew stanowiskom eksperckim, wyrażonym np. przez Radę Języka Polskiego. Nie ma żadnych powodów, by nie korzystać z form żeńskich, ale język to tylko element niezbyt równościowej układanki, jaką jest polskie społeczeństwo.

W ramach festiwalu Sacrum Profanum grupa kompozytorek i wykonawczyń wskazuje na problem dyskryminacji językowej, tworząc projekt Formy żeńskie. W zapowiedzi projektu czytamy: Znaczący jest też sposób, w jaki odmienia się przez rodzaj czasownik. W czasie przeszłym rozróżnia się bowiem rodzaje męskoosobowy i niemęskoosobowy; mówimy: Kompozytorzy i instrumentaliści byli uprzywilejowani. Kompozytorki i instrumentalistki były dyskryminowane. Natomiast w czasie teraźniejszym nie ma już miejsca na takie rozróżnienie; mówimy: Kompozytorki na równi z kompozytorami komponują. Instrumentalistki na równi z instrumentalistami wykonują muzykę. Ale walkę z językową dyskryminacją warto wpisać w szerszy problem braku równouprawnienia, szczególnie w środowisku kultury, które – przynajmniej tak by się mogło wydawać – z gruntu powinno być bardziej progresywne. Sytuacja kobiet, niezależnie od branży, wynika moim zdaniem z dwóch najważniejszych kwestii: edukacji i wychowania. Kształtowaniu konserwatywnej wizji kobiet od urodzenia wiąże się z wpajaniem im uległości, ustępowania (przede wszystkim w rywalizacji), grzeczności, dobrego wychowania. Te elementy wpływały na sposób komunikacji kobiet, sukcesy i przede wszystkim wzajemną relację. Niedoreprezentacja artystek jest kompilacją tych wszystkich czynników, na które system miał wpływ i który, świadomie, bądź nieświadomie pielęgnowały także starsze pokolenia kobiet – mówi kompozytorka Monika Szpyrka. Olga Neuwirth w rozmowie ze Stefanem Dreesem w Van Magazine zwróciła uwagę na tę zależność również w środowisku muzyki poważnej, mówiąc o „eleganckim” szowinizmie, który każdą próbę zwrócenia uwagi na niesprawiedliwość przez kobiety traktuje jako przejaw histerii. Zatem można powiedzieć, że istnieje problem, ale niewidzialny, jak diagnozuje Agnieszka Graff we wstępie do książki Susan Faludi ‘Backlash. Niewypowiedziana wojna przeciwko kobietom’: „[Autorka] nazwała coś, co wisi w powietrzu, ale jest tak wszechobecne, że aż staje się niewidzialne”. Na pedagogiczne podstawy dyskryminacji jako spory problem wskazuje również kompozytorka Żaneta Rydzewska: myślę, że kluczowe byłoby tu odchodzenie od stereotypów, które są utrwalane choćby w procesie wychowania. Należałoby zrezygnować z powielania zachowań, które te stereotypy promują, takich jak choćby „niewinne żarty” na temat kobiet – które niestety miałam okazję niejednokrotnie usłyszeć także w środowisku artystycznym.

W środę 25 listopada będzie miał miejsce finał 9. edycji polskiej odsłony Top Model. Jeden z najpopularniejszych programów w TV, mimo niemal dekady na antenie nadal ma rzeszę wiernych oglądających. W specjalnym odcinku na żywo o koronę najlepszej modelki lub najlepszego modela w Polsce mieli się ubiegać: Patrycja Sobolewska, Weronika Kaniewska, Mikołaj Śmieszek oraz Dominik D’Angelica.

Ten ostatni został jednak właśnie wykluczony z programu. Wszystko przez informacje, które w ostatnich godzinach zaczęły cyrkulować w sieci. Według nich, D’Angelica – 30-letni Amerykanin mieszkający w Polsce od niedawna, miał w 2011 roku dopuścić się obcowania seksualnego z 15-latką. Mężczyzna rzekomo przyznał się do winy i otrzymał wyrok w zawieszeniu. Po niecałych trzech latach miał złamać jednak jego warunki biorąc udział w pobiciu i, wedle screenów ze strony hrabstwa Amador w Stanie Kalifornia, został skazany na 5 miesięcy więzienia. Miał także znaleźć się w amerykańskim rejestrze przestępców seksualnych.

Informacje zostały upublicznione przez fundację Operation Care, która rzekomo informowała już o tym producentów Top Model w sierpniu tego roku. Reakcja nadeszła jednak dopiero w momencie gdy przytaczane wyżej informacje rozeszły się po internecie. Sam D’Angelica nie odniósł się do tych doniesień oraz zablokował możliwość komentowania pod swoimi postami na Instagramie.

Dzisiaj około południa stacja TVN wydała jednak oświadczenie, w którym informuje o wykluczeniu mężczyzny z programu. Zapowiada także sprawdzenie czy doszło do zaniedbań w procesie rekrutacyjnym. Krótkie pismo znajdziecie poniżej.

Nie wiadomo jak cała ta sprawa wpłynie na kształt finałowego odcinka show.

Kocie intencje to jedna z największych tajemnic naszej cywilizacji. Miliony ludzi na świecie mają z pewnością problemy z domyśleniem się o co chodzi ich czworonożnym pupilom. Teraz z pomocą ma przyjść nam technologia.

Właśnie pojawiła się wersja beta aplikacji MeowTalk, która została opracowana przez firmę Akvelon. Prosta w użyciu apka rejestruje miauczenie, a następnie przyporządkowuje je do jednej z kilkunastu możliwych interpretacji. Dzięki temu możemy się dowiedzieć czy zwierzę jest zadowolone, każe nam sobie pójść czy może jest głodne.

Przetestowaliśmy MeowTalk na nagraniach kotów z internetu (autor tego newsa ma alergię na koty) i efekty były ciekawe. Bardzo często aplikacja podawała, że kot wyraża swoje zadowolenie (mimo że mimika mogłaby wskazywać na zupełnie odmienny stan). W wypadku małych kociąt, bardzo często pojawiało się hasło „Mama”. To wskazuje, że apka działa na przynajmniej podstawowym poziomie.

Niektórzy użytkownicy w swoich recenzjach narzekają na wyniki lub brak możliwości korzystania z aplikacji. Jej twórcy przekonują jednak, że będą ją ciągle usprawniać, a najbardziej miarodajne rezultaty osiąga się dostarczając wiele nagrań tego samego kota. MeowTalk tworzy wtedy profil głosu, który łatwiej jest zintepretować. Akvelon docelowo chce stworzyć obrożę, która będzie mogła na bieżąco tłumaczyć koci język każdemu właścicielowi. Na razie jednak nie ogłoszono żadnych szczegółów tego projektu.

Aplikacja MeowTalk jest dostępna na Android i iOS.

W naszej redakcji lubimy sztukę outsiderską. Każdy powinien bowiem mieć prawo do wyrażania swojej duszy. Kiedyś wystarczyło nabyć sztalugę, płótno oraz farby. Teraz sam komputer da radę. Początek tego tygodnia to bardzo mocna ofensywa wystrzałowej twórczości graficznej i nagłówkowej w wykonaniu prawicowych periodyków narodowych.

Co tam dzisiaj nadają? Sieci zapraszają do lektury wizerunkiem rezolutnego i zmyślnego Jana Pawła II, który jest zewsząd atakowany zwiniętymi gazetami i czerwonymi gromami. Dramatyczny podpis głosi z kolei, że „ZNÓW CHCĄ ZABIĆ NASZEGO PAPIEŻA”. Lead twierdzi z kolei, że watykańskie dokumenty to potwierdzenie niewinności znanego górołaza. Cóż, we’ll see. Warto też zwrócić uwagę, że do wydania jest dołączany kalendarz z logiem Orlenu. Wyczuwamy dobry deal za państwowe pieniądze.

Grafik Do Rzeczy zainspirował się z kolei mocno grami pokroju Tekkena i Mortal Kombat. Naprzeciw siebie stają tutaj, wyraźnie rozkojarzona, Szefowa Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen oraz gotowy do boju, obdarzony wzrokiem wielkiego stratega – Jarosław Kaczyński. Rozdziela ich z kolei znana z protestów błyskawica. Tym razem nie czerwona, a tęczowa. „UNII TRZEBA POWIEDZIEĆ: DOŚĆ” czytamy. Czyli Polexit jest już oficjalnie lansowany przez anty-polskie i pro-putinowskie media.

Trio wybitnych kreacji domyka nieco bardziej niszowy tytuł Polska Niepodległa. Tutaj nie trzeba za wiele opisywać. Zastosowano bowiem klasyczny, szachowy manewr wykorzystania Hitlera. Zamiast powiązania go z wegetarianizmem, teraz został fanem aborcji w Polsce.

Miłego dzionka i smacznej kawusi!

Ciężko zakwestionować wpływ na kulturalny krajobraz Białegostoku, który jest udziałem festiwalu Up to Date oraz wszystkich jego inicjatyw. Oprócz działań stricte muzycznych dużym echem, nie tylko w Polsce, odbijały się w ostatnich latach m.in. akcja Wyślij pocztówkę do Babci czy animacja lokalnych ogródków działkowych.

Teraz Up to Date pozostawi w swojej małej ojczyźnie coś na zawsze. Rada Miasta Białegostoku na dzisiejszej sesji przegłosowała projekt nadania jednej z bezimiennych dotychczas alejek w Parku Konstytucji 3 Maja nazwy Alei Ambientowej. To oczywiste nawiązanie do jednego z najbardziej hołubionych przez ekipę UtD gatunków muzycznych. Przez wiele lat organizowała ona m.in. cykl Ambient Park, który odbywał się na terenie Parku Planty, zaledwie kilkaset metrów od nowej alei. W ramach wydarzenia do Białegostoku zawitali najważniejsi twórcy gatunku m.in. William Basinski, Robert Henke i bvdub. Duchowym krewnym tych koncertów jest Centralny Salon Ambientu.

Kilka dni temu organizatorzy Up to Date złożyli na biurko Wiceprezydenta Białegostoku Rafała Rudnickiego wniosek o nazwanie jednej z alejek na cześć tego amorficznego nurtu muzycznego. Swój pomysł argumentowali dalszą promocją miasta w kraju i na świecie. Dzisiaj uchwała została przyjęta przez Radę Miasta – „za” było 26 radnych, dwójka nie zagłosowała, nikt nie był przeciw. Skan omawianego wniosku znajdziecie poniżej.

Warto też zwrócić uwagę na fakt, że na tym samym posiedzeniu radni swoimi głosami odebrali, zmarłemu kilka dni temu, kard. Henrykowi Gulbinowiczowi tytuł honorowego obywatela Białegostoku.

5 lutego 2021 roku ukaże się nowy album Lutto Lento pt. LEGENDO. Jeden z najciekawszych polskich producentów łączy w swoich nagraniach multum gatunków. W nocie prasowej Haunter Records podkreśla, że tym razem Lubomir Grzelak zmierza wprost do świata dark fantasy, gdzie buduje swój własny dźwiękowy, zainspirowany folkiem, format RPG nawiązujący m.in. do brzmienia Coil.

Pierwszą okazją do zapoznania się z tym światem jest niemal 9-minutowy singiel „Horned Heart”. W utworze gościnnie pojawia się Katarzyna Karpowicz, która jest mistrzynią koto – tradycyjnego japońskiego chordofonu szarpanego. To właśnie dźwięki tego instrumentu otwierają ten epicki utwór, który szybko transformuje się w prawdziwy, pełnokrwisty banger, po czym z powrotem wycisza się i wraca do cienia gęstego lasu.

Sprawdźcie to tutaj:

ASMR – przyjemnie stymulujący czy przerażający? Ten internetowy fenomen ostatnich lat jednych wprowadza w stan głębokiej relaksacji, u innych prowokuje z kolei wyłącznie gęsią skórkę i głęboki niepokój. Temu audialnemu zjawisku przyjrzy się koncert ASMR w ramach festiwalu Sacrum Profanum. Techniki te inkorporuje Royal String Quartet przy wykonaniu kompozycji Krzysztofa Pendereckiego, Wojtka Blecharza, Alvina Luciera oraz premierowego utwory Mikołaja Laskowskiego pt. „Deep Relaxation vol. 8: Do It To Yourself”.

My postanowiliśmy zinterpretować te motywy na swój sposób. Na nasze zaproszenie mini sesję ASMR wykonała stylistka i prezenterka telewizyjna Malwina Wędzikowska. Jak prawidłowo dotknąć się monetą i czy można odnaleźć głębię pocierając się gąbką? Sprawdzicie tutaj.

Koncert ASMR w ramach Sacrum Profanum odbędzie się 22 listopada o godzinie 20:00 i będzie można go zobaczyć za pośrednictwem platformy Kraków Play. Więcej informacji na temat tego występu znajdziecie tutaj.

Twórczość Małgorzaty Godlewskiej – prymitywna chałtura czy zaangażowana sztuka krytyczna? Dla mnie Godlewska jest lepszą artystką od większości warszawsko-krakowskiej śmietanki od jakiejś dziwnej sztuki postinternetowej, pretensjonalno-performatywnej, naciąganej, odtwórczej, nudnej i budzącej we mnie wyłącznie ciary wstydu. Aspiracje do kawioru, morda do kaszanki. Nie chcę tutaj nikogo obrażać, odnoszę się wyłącznie do walorów artystycznych oraz merytorycznych twórczości. 

Czy ta gwiazdka z nieba jest lubiana? Głupie pytanie. Zaznaczając, że to żadna zagranica, tylko nasz słodki cud nad Wisłą, Instagram pozostaje bezwzględny:

@_krolowazycia:

Taka patriotka że śpiewając hymn narodowy ubrała się jak do burdelu niech się ubiera jak chce ale to jest symbol narodowy trochę szacunku

Dlaczego ludzie jej nie lubią? Bo jest sexy? Bo za przeproszeniem, w tańcu się nie pierdoli? Bo nie czują/nie rozumieją kampowej wymowy jej przekazu? Nie wiem.

Slowthai powraca, by odbudować swój wizerunek. Na początku roku cieniem na karierze rapera położyło się bowiem skandaliczne zachowanie podczas gali rozdania nagród New Musical Express. Odbierający nagrodę Hero of the Year (o ironio) Slowthai w obleśny sposób zalecał się na scenie do prowadzącej ceremonię Katherine Ryan. Muzyk przeprosił za swoje zachowanie oraz obiecał poprawę.

Pokutę zapoczątkował słodki i szczery singiel „feel away”, w którym gościnnie pojawili się James Blake i Mount Kimbie. Teraz z kolei ten kierunek kontynuuje „nhs” – kolejny powolny, ale niezwykle uroczy kawałek. Ty zapowiedział też swój nowy album. TYRON ukaże się już 5 lutego przyszłego roku i znajdzie się na nim aż 14 tracków. Czy wszystkie będą prezentowały łagodne oblicze reprezentanta Northampton? Niekoniecznie, gościnnie na płycie usłyszymy bowiem m.in. Skeptę, A$AP Rocky’ego, Denzela Curry’ego oraz Dominica Fyke’a.

Jest na co czekać. Tymczasem posłuchajcie „nhs”:

Debiutancki film Park Hee-kwona (scenarzysta Flu) bardzo powoli rozkłada przed nami kolejne fragmenty fabularnej układanki, zresztą nie wszystkie. Proch i pył, choć krótki, to wymaga pełnego skupienia, by niczego nie przeoczyć – być może dlatego nie dobija nawet do półtorej godziny: intensywne napięcie nie opuszcza nas nawet przy napisach końcowych, którym towarzyszy wyłącznie dźwięk kroków. To w zasadzie najważniejszy element oprawy dźwiękowej, wespół z mruczeniem silników różnych samochodów, do których wsiada bohaterka. Hae-su jest w ciągłym ruchu, nawet w trakcie załatwiania jednej sprawy potrafi wyskoczyć na chwilę, by zrobić coś jeszcze. Wykonuje kilka prac, w otwierającej sekwencji widzimy niemal robotyczne ruchy zmieniania ubrań czy wymiany maseczek. Hae-su jest trybikiem w bezdusznej maszynie, który próbuje poprawić swój los w zupełnej samotności. Bohaterka często jest brudna, spocona, choć desperacko próbuje doprowadzić się do czystości. Bezskutecznie. Śmierć jej matki, wokół której obraca się fragmentaryczna fabuła, to także sprawa, z którą bohaterka musi poradzić sobie sama – zdystansowany emocjonalnie brat uczestniczy w uroczystościach pogrzebowych pod przymusem, w międzyczasie zresztą się upija. Nie mówiąc o tym, że trudno nazwać ten rytuał uroczystościami – obserwujemy dość ponury obrazek, zawieszony między bezdusznym urzędniczym światem, a jedynymi żałobnikami, jakimi jest skonfliktowane rodzeństwo.      

Okoliczności śmierci matki Hae-su odkrywamy powoli, ale nie są tak ważne, jak pokazanie egzystencji bohaterki. Jest zdeterminowana, choć okoliczności sprawiają, że jest o krok od pęknięcia. Jest ułożona, ale wepchnięta w trudną współpracę z półświatkiem, jedynym biletem do lepszej egzystencji. Park Hee-kwon stosuje niemal dokumentalistyczne zabiegi, stawia kamerę i każe nam obserwować. Hae-su podejmuje szereg decyzji pod wpływem cichej, zawziętej determinacji. Reżyser nie ocenia tych decyzji za nas, zresztą nie ocena jest tutaj celem, bo trudno uznać bohaterkę za godną potępienia, niezależnie od jej czynów. Otoczenie beznadziei jest wręcz opresyjne w swoim wymownym rozpadzie i milczeniu. Reżyser buduje tło społeczne za pomocą lekkich pociągnięć pędzla, metodycznych gestów, kamiennych twarzy i ważnych obrazów, które w moment znikają z naszego pola widzenia (jak widok wózka inwalidzkiego w sieni mieszkania Hae-su). Oficjalne sprawy wokół śmierci matki bohaterki są szeregiem pustych gestów i formularzy, zwieńczonych wstrząsającą w swojej obojętności sceną kremacji zwłok. Kiedy rodzeństwo zanosi urnę z prochami matki do miejsca wiecznego spoczynku (nieoficjalnego i niepozornego) nie czujemy, że dokonał się jakiś proces, że możemy odetchnąć razem z tą dwójką. Film wygasza się przy dźwięku ich nerwowych kroków – walka Hae-su się nie skończyła, bo być może nie skończy się nigdy.

Proch i pył to kino, które wymaga skupienia i gotowości na emocjonalny wstrząs. Park Hee-kwon nie osiąga tego efektu ani psychologiczną manipulacją, ani toporną publicystyką. Nędza egzystencji ludzi takich, jak Hae-su nie jest efektowna czy fascynująca. Jest cicha, rozdzierająca w swojej ponurej determinacji i przygnębiająca w braku perspektyw. Proch i pył zawiera tajemnicę, ale ta blednie przy milczącym krzyku realiów Hae-su, osoby z samego dołu społecznej piramidy. A przecież gdyby nie ten dół, cała konstrukcja zawaliła by się dość szybko.

„Proch i Pył” zostanie w tym roku pokazany w ramach sekcji Parasites na Festiwalu Filmowym Pięć Smaków. Ten odbędzie się w tym roku po raz czternasty, ale po raz pierwszy w całości w internecie. Ta wyjątkowa edycja potrwa od 25 listopada do 6 grudnia. Wszystkie niezbędne informacje są z kolei dostępne na oficjalnej stronie festiwalu.

Od miesiąca w Polsce trwają protesty Ogólnopolskiego Strajku Kobiet. Jedną z najgłośniej dyskutowanych kwestii, które narosły wokół nich jest udział policji w ochronie zgromadzeń. Wiele osób ma uzasadnione wątpliwości, co do działań prewencyjnych stróżów prawa – zwłaszcza gdy skontrastować je z tym, co dzieje się na zgromadzeniach skrajnej prawicy, w których uczestniczą m.in. agresywni kibole. Nagrania z wczorajszych protestów w Warszawie pokazują m.in. nieumundurowanego policjanta, który wchodzi w środek tłumu i zaczyna używać pałki teleskopowej bez uprzedniego ostrzeżenia i wyraźnego powodu.

Dyskusyjne praktyki nie są jednak obecne tylko i wyłącznie na protestach. Media obiega właśnie informacja o interwencji policjantów w sprawie 14-letniego Maćka z Krapkowic. W środę 18 listopada do jego mieszkania przyszła dwójka funkcjonariuszy, którzy zarzucali mu, że jest jednym z organizatorów protestu w mieście. Jak się okazuje, nastolatek jedynie udostępnił na Facebooku plakat reklamujący spacer w obronie praw kobiet do wyboru w kwestii aborcji. Wedle jego relacji, policjanci poinformowali jego i jego matkę, że za wymieniony czyn grozi mu do 8 lat więzienia, z czego pierwsze 4 spędziłby w poprawczaku. O sprawie poinformowano także dyrekcję jego szkoły. Powiedzieli także rzekomo, że jeśli Maciek pojawi się na strajku, zostanie uznany za jednego z organizatorów.

Interwencję w tej sprawie zapowiedziała m.in. posłanka Partii Razem Marcelina Zawisza. Jej post znajdziecie poniżej.

My z kolei nie możemy się nadziwić, co właściwie dzieje się w tym kraju.

No i bum, mamy kolejne trzęsienie ziemi w polskim rapie. We wtorek Bedoes zaprezentował pierwszy singiel ze swojej nadchodzącej płyty z Lankiem, pt. Rewolucja Romantyczna. Tak samo nazywający się numer to ambitny, niemal 6-minutowy, nieposiadający linearnej struktury utwór, który w doborze słów i bezpośrednich diagnoz nie boi się niczego.

Borys z Bydgoszczy nazywa rzeczy po imieniu i, mimo nieco patetycznego tonu, negatywne emocje przekuwa w budujący przekaz. W podzielonym społeczeństwie wzbiera wściekłość i tylko stanowczość może powstrzymać jego postępujący upadek. Wzrastający bunt musi znaleźć ujście, ale nienawiść i zło trzeba zwyciężyć miłością. Stary ład kończy się na naszych oczach, a przyszłość jest w rękach tych, którzy wezmą odpowiedzialność za los pokolenia – czytamy na planszach otwierających klip do singla.

Reprezentant SB Maffiji w swoim emocjonalnym monologu mówi wszystkim, który na to zasługują, że mają się pierdolić. Zwraca też jednak uwagę na lęk związanym z troską o jego bliskich. Szczerość i miłość w nim zwyciężają. Na uwagę zasługuje też bit Lanka – pełne mistycyzmu intro oraz monolityczny i uduchowiony trapowy climax.

Odważny klip, wyreżyserowany także przez Lanka, zobaczycie sami tutaj:

Mimo tego, że 2020 nas nie oszczędzał, końcówka roku może być odrobinę lepsza, głównie dzięki pozytywnym wieściom o szczepionce na COVID-19. Pfizer i BioNTech pokazały obiecujące wyniki, a amerykańska firma Moderna twierdzi, że udało jej się stworzyć jeszcze lepszy lek. Co ciekawe, za część sukcesu Moderny może odpowiadać… Dolly Parton. Piosenkarka (a w zasadzie jej Dolly Parton COVID-19 Research Fund) przekazała milion dolarów Vanderbilt University Medical Center. Badania wykonane przez placówkę były podstawą do stworzenia szczepionki przez Modernę. Najwiekszą przewagą tego leku nad ofertą Pfizer i BioNTech jest mniej wymagająca temperatura przechowywania, co może spowodować, że stanie się najczęściej stosowaną na świecie.

Dolly Parton, poza byciem autorką jednego z najpiękniejszych utworów w historii muzyki (trudno mieć duszę i nie uronić łzy przy Jolene; artystka napisała również I Will Always Love You, rozsławione przez Whitney Houston), od czasu do czasu dostarcza światu dobro. To jej firma produkcyjna stała serialem Buffy pogromca wampirów, a działalnością filantropijną zajmuje się od dekad. To dość pocieszające, że będziemy mogli powiedzieć, że Dolly Parton pomogła zwalczyć COVID-19!

Poza samobójczym przywiązaniem do kapitalizmu i niezbyt mądrych tradycji, od niedawna mamy kolejną wspólną cechę z Amerykanami. W Warszawie zamieszkały szopy pracze, zwane również szopami amerykańskimi. Bynajmniej nie jest to do końca dobra wiadomość – mimo tego, że zwierzęta wyglądają słodziutko i równie rozkosznie majstrują łapkami, to wciąż drapieżniki obce dla naszego środowiska. To także szkodniki, które lubią buszować w ludzkich śmieciach.

Z tego powodu stołeczne Lasy Miejske ostrzegają przed karmieniem szopów, głaskaniem ich, czy ogólnym zachęcaniem do kontaktu z ludźmi. Może być ciężko patrząc na te rozkoszne mordki! Ale jeśli doświadczenie z amerykańskich filmów i seriali uczy nas czegokolwiek, to trzymanie dystansu do szopów może być jedną z takich rzeczy.

Nagranie dokumentujące warszawskie szopy oraz zalecenia Lasów Miejskich znajdziecie tutaj:

Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski nie ma szczęścia. Najpierw bez konkursu dyrektorem placówki został Piotr Bernatowicz, człowiek o wątpliwych poglądach i mocno kontrowersyjnym doświadczeniu w prowadzeniu placówki kulturalnej. Potem byliśmy świadkami obniżania poziomu artystycznego CSW, ale i mocno kuriozalnego pomysłu, by w ramach koncertu Wolny Świat wystąpił nie kryjący faszystowskich sympatii zespół Hungarica. W zeszłym tygodniu dzięki wywiadowi wicedyrektorki Krystyny Różańskiej-Gorgolewskiej można było zajrzeć za kulisy pracy umysłowej wykonywanej w CSW.

W materiale zatytułowanym Sztuka współczesna. Jak wpływa na młodzież? Różańska-Gorgolewska wygłasza szereg ignoranckich opinii. M.in. wyśmiewa sztukę feministyczną, ewidentnie nie zdając sobie sprawy, że gdyby nie feminizm, to raczej nie byłaby, gdzie jest teraz. Sugeruje również ostrożne podejście, bo w sztuce współczesnej jest mnóstwo zabiegów, które są co najmniej dwuznaczne. Oczywiście, nie ma nic gorszego, niż sztuka, która nie wyraża czegoś wprost, jeszcze ktoś pomyśli samodzielnie! Ale największym kuriozum jest zniechęcanie do udziału młodzieży w galeryjnych warsztatach, sugerując, że lepszym wyjściem jest zabranie jej na wystawę sztuki dawnej. To bardzo ciekawe stanowisko, bo akurat sztuka współczesna ma o wiele większą szansę rezonować z młodymi ludźmi, niż tradycyjne ramoty, z dzisiejszej perspektywy mało atrakcyjne wizualnie i tematycznie. Po raz kolejny widzimy skutki dobrej zmiany w instytucjach kultury – ludzie odpowiedzialni za ich rozwój skupiają się na destrukcji i zniechęcaniu, nie zaś promocji sztuki. Całość obejrzycie poniżej – mimo krótkiego czasu trwania, jest to zdecydowanie propozycja dla ludzi o mocnych nerwach.

Kluby z muzyką taneczną to jedne z najbardziej oczywistych ofiar COVID-19. Już wcześniej nie był to łatwy biznes, ograniczony działalnością sezonową i podlegający ostrej konkurencji. Co prawda w Niemczech, bo to o nich mowa, kultura klubowa trzymała się świetnie, ale zamknięcie na cztery spusty w trakcie pandemii postawiło wiele miejsc w trudnej sytuacji. Nic dziwnego, że zaczęły szukać rozwiązań, gdzie się da – nie tylko w relatywnie hojnym programie Restart Culture, ale także w np. w ulgach podatkowych.

Koncertownie cieszą się ulgą podatkową – płacą 7% VAT-u, dla klubów z muzyką taneczną ta stawka jest wyższa i wynosi 19%. Przeszkodą była prawna definicja hali koncertowej, jako miejsca, w którym wykonuje się muzykę, czyli sekwencję autorskich dźwięków i główny cel klubowiczów, czyli nie słuchanie dźwięków, a picie (uzasadnieniem dla takiego podejścia jest fakt, że kluby wykazują więcej zysków z napojów, niż biletów wejściowych). Praca DJ-ów i DJ-ek nie była uznawana za wykonywanie muzyki. Ostatni wyrok niemieckiego sądu zmienia tę sytuację. W orzeczeniu czytamy, że osoby grające w klubach wykonują również własne utwory muzyczne, używając instrumentów rozumianych w szerszym sensie, by stworzyć dźwiękowe sekwencje o autorskim charakterze. 

Cieszymy się, że niemieckie kluby dzięki temu orzeczeniu będą mogły korzystać z 7% VAT-u, ale cieszymy się również dla każdego, komu brakowało argumentów w dyskusji o tym, czy techno to muzyka. Jeśli wyrok sądu to za mało, to już nie wiemy, co jeszcze poradzić!

Dorian Electra to najpewniej najciekawsza postać sceny hyperpopowej. Kilka tygodni temu wydał_ album My Agenda – międzygatunkowy kolaż, który nie uznaje żadnej zasady dekorum. Płytę otwiera utwór „F the World” z udziałem The Garden i Quay Dash, który stanowi idealny wstęp do tego satysfakcjonującego chaosu.

W sieci właśnie pojawił się klip do tego numeru wyreżyserowany przez Dorian_ oraz Westona Allena. Electra odchodzi w nim od swojego androgenicznego, futurystycznego wizerunku i wciela się w… typową Instagramerkę, której głównym orężem jest kubek kawy.

Metamorfoza Dorian_ jest dość szokująca. Zobaczcie to na własne oczy i ewentualnie porównajcie z klipem do „Gentleman”.

O fali protestów, która przetacza się nadal przez Polskę pisaliśmy już wielokrotnie. Dziesiątki tysięcy dzielnych kobiet z całej Polski niestrudzenie demonstruje swój sprzeciw wobec oświadczenia Julii Przyłębskiej, które przez władzę jest traktowane jako orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w sprawie niemal całkowitego zakazu aborcji.

Spontaniczne zgromadzenia dorobiły się swoich symboli, hymnów oraz wyzwoliły w tysiącach protestujących kreatywne siły, które objawiły się w postaci transparentów. Właśnie je, oraz wypisane na nich hasła, dokumentuje album Kobiety delikatne jak bomby, który właśnie ukazał się nakładem Imperium Ducha.

Jak zazwyczaj wyglądają filmy sportowe? Rocky odkrywa, że Ivan Drago jest oszustem i w triumfalny sposób pokonuje swojego adwersarza w walce będącej paralelą dla dogorywającej, zimnowojennej narracji. Młodziak z ambicjami ucieka z marginesu, by zostać mistrzem, zrealizować marzenia swojego zmarłego dziadka i udowodnić wszystkim wokół, że mylili się co do niego. Szympans przewodzi drużynie hokejowej, a splot komicznych przypadków sprawia, że prowadzi ją do złotego medalu.

Te klisze, przez regularną obecność w kablówce, wryły się w naszą pokoleniową podświadomość. Dlatego właśnie taki film jak Starcie przegrywów wydaje się tak świeży i inspirujący. Tytuł mógłby wskazywać, że będziemy mieli do czynienia z lekką i głupawą komedią, nawiązującą w jakiś sposób do słynnej Zemsty frajerów. Reżyser Ko Bong-Soo swoich tytułowych przegrywów traktuje jednak empatycznie, ale szorstko.

18-letni Choong-Gil jest jedynym członkiem szkolnej drużyny zapaśniczej. Nie posiadana ona nawet trener. Chłopak samotnie odwiedza salę gimnastyczną, w której robi bardzo powolne postępy. Ciężko nazwać go szczególnie zdolnym. W wrestlingu upatruje jednak szansy na lepszą przyszłość, o której nie chce słuchać jego nadużywający alkoholu ojciec uważający, że syn powinien być realistą i mieć stabilne zatrudnienie jako kierowca autobusu. Właśnie w jednym z nich Choong-Gil namierza byłego trenera drużyny, którego namawia do powrotu i przygotowania nieistniejącego jeszcze teamu do kwalifikacji do zawodów, które odbędą się za zaledwie kilkanaście dni. Po jego intensywnym nagabywaniu do drużyny dołączają, pracujący fizycznie, neurotyczny Jin-Kwon oraz Hyuk-Joon, który powoli zaczyna mieć dość bycia maskotką okolicznego gangu obwiesiów.

Cała czwórka swoich marzeń szuka naprawdę na wyciągnięcie ręki. Nie fantazjują o wielkiej karierze rodem z filmu oraz gromadzie rozwrzeszczanych fanów. Udział i ewentualne zwycięstwo z zawodach będzie pierwszym krokiem w stronę zrzucenia z siebie jarzma bycia życiowym niedojdą bez perspektyw. Akcja nie dzieje się bowiem w nowoczesnej metropolii jaką jest Seul, ale w małym, nienazwanym miasteczku na prowincji. Większość bohaterów nie powąchała nawet ulic stolicy – chcą chociaż na chwilę wyrwać się z przeraźliwie szarej rzeczywistości, w której co chwile ktoś inny mówi im jak mają żyć.

Starcie przegrywów jest nie tylko słodko-gorzkim komediodramatem, ale też jednym z nielicznych przykładów sportowego mumblecore’u. To film skromny jaka fantazje jego głównych postaci – rozgrywa się na zaledwie kilkunastu statycznych planach, a sceny treningu i ewentualnych starć na macie są surowe i pozbawione pornograficznej estetyzacji, która dominuje kino atletyczne. Bong-Soo znalazł w ten sposób empatyczny i szczery język, który pozwala mu nawiązać dialog z widzem. Wszystkie motywy wzięte rodem z oglądadeł o wielkim zwycięstwie wbrew przeciwnościom losu wydają się tutaj realistyczne i wyjątkowo na miejscu.

Triumf woli i samozaparcia nie jest łatwy, a chwile trudności wcale nie muszą być wielkimi dramatycznymi wybuchami – potrafią być szalenie przyziemne i przez to jeszcze bardziej przygnębiające. Bong-Soo nie uczynił swoich bohaterów dumnymi cyborgami, którzy zrobią wszystko, by dojść do celu. To wyróżnia Starcie przegrywów na tle niemal wszystkich innych filmów używających sportowych metafor, by powiedzieć coś o życiu. Czy można przestać być przegrywem? A może nigdy się nim do końca nie jest? Te i inne pytania na temat determinizmu można tu stawiać i ostatecznie najlepiej skonfrontować je z własną wrażliwością.

„Starcie przegrywów” zostanie w tym roku pokazane w ramach sekcji Parasites na Festiwalu Filmowym Pięć Smaków. Ten odbędzie się w tym roku po raz czternasty, ale po raz pierwszy w całości w internecie. Ta wyjątkowa edycja potrwa od 25 listopada do 6 grudnia. Wszystkie niezbędne informacje są z kolei dostępne na oficjalnej stronie festiwalu.

Polska marka DOOM 3K specjalizuje się w modzie, która inspiracje z przeszłości opakowuje w futurystyczny i innowacyjny sposób, tworząc styl, który duet projektantów ochrzcił adekwatnym mianem hippy hardcore. Ledwo radzimy sobie z rokiem 2020, ale DOOM 3K zabierają nas już do następnego milenium za sprawą kolekcji Y3K.

Zdjęcia ją dokumentujące powstały podczas drugiej wizyty projektantów na Tokyo Fashion Week. – Styl, który nazwamy ‘hippy hardcore’ to próba zmaterializowania idei mody cyberpunkowej, w jej mniej dystopijnym wydaniu. Mamy stockistów i klientów w Japonii od dobrych kilku lat wiec pomysł na zdjęcia tam przyszedł bardzo naturalnie – objaśniają.

Foty stworzył Kento Nagayoshi i zobaczymy na nich młodych twórców i kreatywne umysły Tokio. Są to Irow i Sei (studenci Bunka Fashion College), Yuna (modelka i pracowniczka concept store Domicle), Shen (influencerka w stylu retro asian beauty), Sou (modelka), Kenta (hip fryzjer), Nonoka (asystentka stylistów), Iiori (stylista, pracownik select store Contena), Momoko (blogerka Nylon Japan, pracuje w modnym vintage shop Shury). Stylizacjami zajęła się Dominika Szmid.

Polska kultura się wykrwawia i jest bliska utraty przytomności. Jeszcze rok temu tę tezę mogłyby ilustrować przykłady systemowych problemów, które dotykają różnych gałęzi tej branży – branży nie tylko dostarczającej rozrywki czy pokarmu dla mózgu i duszy, ale stanowiącej ważny sektor gospodarki. Od marca jednak ostrze gilotyny w postaci obostrzeń powiązanych z (dyskusyjnej jakości) walką rządu z pandemią COVID-19 opada na całe środowisko w sposób powolny i nieunikniony. To właśnie miejsca świadczące usługi kulturalne i rozrywkowe zostały zamknięte w pierwszej kolejności (a kościoły w dużej mierze działały tak jak wcześniej lub z minimalnym zachowaniem norm bezpieczeństwa). To już wszyscy wiemy.

Respiratorem (haha) mającym podtrzymać przy życiu pacjenta miał być m.in. program stypendialny Kultura w sieci, który miał zasilać inicjatorów projektów realizowanych, przede wszystkim, w przestrzeni internetowej (o jego beneficjentach pisaliśmy na wiosnę). W ostatnich tygodniach Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego przygotowało z kolei kroplówkę, która miała postawić na nogi twórców i osoby zatrudnione w miejscach związanych z muzyką, teatrem czy tańcem. Program Fundusz Wsparcia Kultury to 400 milionów złotych dla ludzi pracujących w tych branżach. W ostatni piątek ministerstwo przedstawiło listę ponad 2 tysięcy beneficjentów, do których trafią środki, które pomogą utrzymać instytucje, artystów oraz osób pracujących za kulisami (np. przy udźwiękowieniu czy oświetleniu). Burzę w wielu środowiskach wywołały jednak niektóre nazwiska, które można było odnaleźć w tym spisie. Łącznie 450 tysięcy dostać miał zespół Bayer Full Sławomira Świerzyńskiego, ok. 100 tys. raper Mezo, 750 tys. miało powędrować do Beaty Kozidrak, pół miliona do Kamila Bednarka, a blisko milion i 900 tys. do spółki Golec Fabryka prowadzonej przez braci Golec. W przekonaniu opinii publicznej, wielu z popularnych artystów miało więc dostać większe pieniądze niż teatry czy filharmonie (o tym czy to prawda, za moment). Ale najpewniej nie dostanie.

Po medialnym oburzeniu i głosach mówiących o tym, że ministerstwo wspiera mainstreamową i, według niektórych, jarmarczną rozrywkę, a nie tych, którzy faktycznie krytycznie potrzebują tych środków, Wicepremier i szef resortu Piotr Gliński w niedzielę 15 listopada ogłosił, że dotacje zostaną wstrzymane, a cała lista zostanie ponownie rozpatrzona. Zapewniał też, że opóźnienie będzie niewielkie.

Zastanawialiście się jakie zawody jako pierwsze mogą zostać zastąpione przez sztuczną inteligencję? Ostatni eksperyment w Korei Południowej pokazuje, że być może będą to osobistości telewizyjne. Na antenie stacji informacyjnej MBN zadebiutowała bowiem prezenterka AI, która została stworzona w oparciu o wizerunek jednej z dziennikarek kanału – Kim Ju-ha.

Ju-ha wystąpiła na antenie razem ze swoją wirtualną kopią, która odpowiedziała na jej pytania oraz powtórzyła kilka informacji. AI Kim, bo tak została nazwana przez swoich twórców, przedstawiła się następująco: – Zostałam stworzona na podstawie dogłębnej analizy 10 godzin materiału wideo z udziałem Kim Ju-ha. Przyswoiłam wszystkie cechy jej głosu, mowy, mimiki, ruchów ust oraz całego ciała. Jestem w stanie prowadzić wiadomości dokładnie w taki sam sposób jak Kim Ju-ha – powiedziała AI Kim.

Sama dziennikarka była wyraźnie skonfundowana tym spotkaniem. – Wymowa się zgadza, ale brakuje jej jeszcze aspektu emocjonalnego – powiedziała Ju-ha. Dodała też, że ma nadzieję, że technologia ta nie zostanie udoskonalona w najbliższym czasie. Stacja MBN twierdzi, że pracuje nad AI na potrzeby „nagłych wypadków, które wymagają, by ktoś poprowadził niespodziewanie wiadomości”.

Nagranie z udziałem wirtualnej prezenterki zobaczycie tutaj:

Paweł Klimczak przez rok naszej działalności zdecydowanie zasłużył na miano naszego człowieka do zadań specjalnych. Podejmuje się tematów, których inni boją się dotykać. Tak jak np. w wypadku jego niedawnego tekstu o cancel culture na polskiej ziemi. Teraz jednak do jego arsenału, obok pióra i klawiatury, dodaje jeszcze mikrofon. Od kilku tygodni prowadzi bowiem swój autorski podcast na platformie Empik Music.

W pierwszym odcinku Klimczak zmierzył się z fenomenem polskich raperów wypowiadających się na tematy polityczne. Tydzień temu z kolei premierę miała jego rozmowa z Natalią Zamilską. Jedna z topowych polskich producentek opowiedziała m.in. o kondycji przemysłu muzycznego w dobie pandemii oraz swojej perspektywie dotyczącej ostatnich wydarzeń związanych z orzeczeniem (pseudo)Trybunału Konstytucyjnego w sprawie aborcji.

Dzisiaj z kolei premierę miał czwarty odcinek Draki Klimczaka. Tym razem w pełni poświęcony wydarzeniom politycznym oraz, przede wszystkim, reakcji polskiej sceny muzycznej na trwający od tygodni Strajk Kobiet. Kto otwarcie wsparł protesty? Czy to największe polityczne poruszenie w muzycznym środowisku po 89 roku? Co to oznacza na przyszłość? Dowiecie się w sprawnej informacyjnej, publicystycznej pigule:

Wszystkie odcinki Draki Klimczaka znajdziecie tutaj. Aplikację Empik Music możecie z kolei pobrać tutaj.

Ostatniego dnia października na warszawskim Żoliborzu, w oknach kamienic zostały odegrane Dziady na Mickiewicza – adaptacja klasycznego dramatu autorstwa naszego narodowego wieszcza, która została osadzona w kontekście trwających protestów kobiet przeciwko zaostrzeniu prawa aborcyjnego. Spektakl wyreżyserował Oskar Sadowski, który w tym roku podjął się także innowacyjnej adaptacji Balladyny Słowackiego. Oba projekty ozdobiła muzyka autorstwa Baascha, który skomponował także na potrzeby Dziadów utwór „Moje ciało, mój wybór”.

W zasilanym chórem gardeł protestujących utworze, oprócz Baascha, gościnnie pojawiają się Maria Sadowska, Michał Szpak oraz Ralph Kamiński. Cała czwórka interpretuje wersy Mickiewicza w rytm hipnotyczno-ludycznego, elektronicznego podkładu. Efekt jest naprawdę, naprawdę niezły.

„Moje ciało, mój wybór” znajdziecie tutaj:

Jacquemus nie przestaje zaskakiwać. Francuski projektant jako jeden z pierwszych zaprezentował lockdownową sesję zdjęciową z Bellą Hadid w roli głównej. Teraz dizajner promuje swoją najnowszą kolekcję – L’Année 97.

Pełne najntisowej energii (oraz odniesień do pierwszej dekady XXI wieku) zdjęcia stworzył Valentin Herfray, a kreacje Jacquemusa założyła na siebie Laetitia Casta – jedna z najpopoularniejszych supermodelek przełomu lat 90-tych i zerowych. Casta pojawia się na fotach m.in. z odlschoolową Nokią, Nintendo 64, maszyną sprzedającą torebki projektanta oraz Toutou – uroczym psiakiem Jacquemusa.

Zobaczcie całą sesję tutaj:

W wirze wydarzeń, który zagwarantował nam rok 2020, łatwo zapomnieć, że pewne problemy wcale nie zniknęły z naszych miast. Jednym z nich nadal pozostaje smog, który gromadzi się nad większością polskich miast. Mapy jakości powietrza nadal pokazują, że, mimo spadku zanieczyszczenia spowodowanego lockdownem, jest ona zdecydowanie niezadowalająca.

Jakie efekty przynosi smog w stolicy Polski? Oprócz konsekwencji zdrowotnych, które niesie za sobą wdychanie nieprzyjaznych substancji, piętno obecności smogu w mieście widać też na budynkach. Wiele osób wie, że Pałac Kultury w rzeczywistości powinien być o kilka tonów jaśniejszy niż jest w tej chwili. Co z pozostałymi budowlami? Można to zaobserwować dzięki Clean Art – serii wodnych murali, które przygotowało innogy.

Streat artowe dzieła sztuki powstały wyłącznie przy użyciu umiejętnie sporządzonych szablonów oraz zwykłej wody pod ciśnieniem (bez żadnych chemicznych dodatków). Te czyste powierzchnie na budynkach pokazują ile brudu w rzeczywistości odkłada się na elewacjach budynków. W stolicy można je obecnie zobaczyć w dwóch miejscach w centrum: Na Alejach Jerozolimskich 121/123 oraz Puławskiej 30.

– O tym, jak bardzo zanieczyszczone jest powietrze, którym oddychamy w mieście, możemy przekonać się patrząc na budynki w stolicy – mówi Sebastian Janda, dyrektor pionu klientów indywidualnych i MSP, innogy Polska. – Ich elewacje szarzeją od smogu każdego dnia. Choć na co dzień nie widzimy zanieczyszczeń, które wdychamy, jednak one osadzają się na budynkach tworząc widoczny ślad. Pokażemy to warszawiakom poprzez Clean Art. W centrum miasta powstały murale, które unaoczniają jak smog “brudzi” nasze płuca i miasto. Przygotowaliśmy także ofertę Warszawskiej Eko Energii, z której część dochodu przeznaczymy na profilaktyczne badania płuc warszawiaków. Mamy nadzieję, że będzie dodatkową zachętą dla klientów do dalszych działań dla poprawy jakości powietrza w Warszawie – dodaje.

2020 to bezapelacyjnie rok cyberpunka. Nie tylko ze względu na premierę wielce oczekiwanej gry CD Projekt Red. Ogólnoświatowy kryzys spowodowany pandemią oraz towarzyszące mu wydarzenia polityczne sprawiają, że nasz świat coraz szybciej zmierza w kierunku dystopii. Obrazy wielkich, technologicznych metropolii, w których podstawowe ludzkie prawa i swobody są kwestionowane znamy dobrze z amerykańskich obrazów. A jak cyberpunk może wyglądać w Polsce?

Zadania interpretacji tego motywu podjęło się pięciu wiodących autorów literatury science-fiction z naszego kraju. Antologia polskiego cyberpunka to wspólne dzieło Łukasza Orbitowskiego, Pawła Majki, Tobiasza Piątkowskiego, Roberta Szmidta oraz Roberta M. Wegnera. Ich opowiadań, które ukażą się w tym zbiorze, nie znajdziemy jednak jak na razie na półkach księgarń. Cały projekt został bowiem dostosowany do współczesnych realiów, czego efektem jest superprodukcja audio. Nowele wymienionych autorów przeczytali Edyta Olszówka, Mariusz Bonaszewski, Krzysztof Czeczot, Filip Kosior i Grzegorz Pawlak. Ilustracje przygotował uznany w świecie komiksu Jakub Rebelka, który użyczył swojego talentu m.in. Marvelowi ilustrując przygody Dr. Strange’a. Za muzykę odpowiada z kolei, od zawsze zainteresowany dystopijnymi konceptami, Steez z duetu PRO8L3M.

– Robiłem już kilka udźwiękowień do rozmaitych form wideo, ale nigdy nie było to audio. Jestem bardzo ciekaw finalnego efektu. Prywatnie cenię sobie literaturę Williama Gibsona, który uznawany jest za jednego z twórców gatunku. Jestem też dużym fanem dobrego hard sci-fi, a inspiracje te staram się przekładać na muzykę, którą tworzę – mówi o projekcie Steez.

Produkcja jest już dostępna do odsłuchu w serwisie Empik Go. Antologię polskiego cyberpunka można także nabyć w formie e-booka oraz… wydrukować sobie samodzielnie. Więcej informacji znajdziecie tutaj.

Te starcia i akty wandalizmu zdarzają się i tak, w końcu mówimy o nabuzowanych tłumach agresorów, często uzbrojonych. Dość diabolicznym akcentem jest tu obecność rodzin z dziećmi, tak podkreślana przez różnych nacjoapologetów – rzeczywiście, w tłumie można zauważyć berbecie, ba, niektóre nawet z materiałami pirotechnicznymi. Chciałoby się zapytać gdzie są służby, ale jeszcze do tego przejdziemy. W zeszłym roku przemarsz faszystów we Wrocławiu został rozwiązany – w tym policjanci patrzyli biernie, jak kilkutysięczny tłum odpala race i wykrzykuje całe spektrum faszystowskich haseł. Jeśli slogan tęczowe śmiecie, Wrocławia nie dostaniecie nie wywołuje żadnej reakcji ze strony mundurowych, to chyba nie trzeba nic dodawać o moralności chłopców z pałami. Brakowało tej ochoty, z jaką policja legitymowała i spisywała demonstrantów przy Urzędzie Wojewódzkim kilka dni temu, z kolei w Warszawie nie było brutalnej łapanki, jaką niebiescy urządzili w trakcie tzw. tęczowej nocy na Krakowskim Przedmieściu. Wybiórczość, z jaką służby mundurowe podchodzą do różnych protestów jest skandaliczna, ale ma mocne, polityczne podbrzusze. Tak, policjanci starli się z bandyterką przy Rondzie De Gaulle’a i na stacji Warszawa Stadion. Ale Robert Bąkiewicz, bez maseczki wykrzykujący nienawistne hasła i zawiadujący rozjuszonym tłumem nacjoagresorów, po Marszu Niepodległości nie trafił na dołek, a do studia jednej z liberalnych telewizji, której nie przeszkadza udzielanie platformy faszyście. Policja lubi swoje coraz brutalniejsze interwencje w demokratyczne protesty uzasadniać nie politycznymi naciskami Kaczyńskiego, niezadowolonego z łagodnego traktowania demonstrantek (co zresztą prawie kosztowało stanowisko Komendanta Głównego Policji), a troską o zdrowie w trakcie pandemii. Wczoraj, mimo tego, że narodowcy brykali wesoło bez maseczek, mundurowi stali biernie.

Coś się zmienia w polskiej muzyce. Ciężko stwierdzić kiedy ostatnio mogliśmy usłyszeć tak duże stężenie mainstreamowych artystów, którzy śpiewają i nawijają na tematy społeczno-polityczne. Często też z ciekawymi skutkami. „Polskie Tango” Taco stało się dla młodych ludzi jednym z hymnów protestów przeciwko obecnej władzy i jej decyzjom w sprawie aborcji. „Młody Boss” Żabsona zaskakiwał kminami o emeryturach i służbie zdrowia (chociaż wolnorynkowy sentyment tego numeru jest dla mnie dyskusyjny). Margaret dwa dni temu zaskoczyła swoim najmocniejszym kawałkiem w karierze. Teraz swój manifest postanowił wypowiedź Sebastian Fabijański – aktor oraz raper od kilkunastu miesięcy konsekwentnie budujący wizerunek bezkompromisowego buntownika, który poznał zepsutą naturę otaczającego go świata. Czy w wydanym 11 listopada „Lustrze” ma coś więcej do powiedzenia?

Eeee… Yyyyy… No nie za bardzo. Można tutaj wprawdzie mówić o konceptualnej narracji. Fabijański na disco-funkowym bicie przedstawia siebie jako kosmicznego obieżyświata, który niczym marvelowski Galactus przemierza wszechświat na wielkim tronie i z samochodem na barana (WTF?). W trakcie tych peregrynacji trafia na Ziemię, gdzie klimat jest całkiem inny – przyjemny muzak zastępuje wściekły dubstep, który do końca trwania tracka będzie stanowił dla rapera podkład dla jego bezlitosnej litanii zarzutów wobec współczesnego społeczeństwa. Fabijański snuje pseudopoetycką wizję człowieka, który „bardzo płacze prawym okiem”, a „w drugim oku [ma] zbite lustro, czyli wszystko co najgorsze”. No ok. Po tej quasimistycznej halucynacji Seba pluje na dzielących Polaków polityków, agresorów oraz… zobojętniałe społeczeństwo, które „chodzi tyłem”. Rozumiem, że od nagrania do wydania numeru musi minąć trochę czasu, ale czy nikt z teamu artysty (lub on sam) nie pomyślał, że ten wers zdezaktualizował okrutnie się w obliczu serii największych społecznych demonstracji, które ten kraj widział pierwszy raz od dekad? Ciekawe w którym dokładnie kosmosie był Fabijański w tym czasie.

Na Marsie musiał też przebywać 1 sierpnia (kiedy według informacji prasowej powstał tekst do „Lustra”), ponieważ narzeka, że w Warszawie nie było słychać syren obwieszczających rocznicę Godziny W, a ludzie nie wyszli na ulicę, by złożyć hołd powstańcom. Well, w centrum było słychać je bardzo dobrze, samochody trąbiły (widać i słychać to na tym nagraniu), a większość mieszkańców, w obliczu trwającej już od ponad pół roku pandemii, mogła wedle swojej woli oddać hołd uczestniczkom i uczestnikom Powstania Warszawskiego w domowym zaciszu. Po co mieliby wychodzić? Chyba tylko po to, żeby Fabijański mógł ich zobaczyć.

Nie ma co pisać o warstwie muzycznej tego singla (aczkolwiek mówiono-śpiewany refren oraz aktorskie outro, subtelne w swojej diagnozie niczym Bill Cosby w gabinecie ginekologicznym, zasługują na medal ze zgniłego kartofla). Kluczowe jest bowiem to, że Fabijański krzyczy tylko po to, żeby spróbować zostać usłyszanym. Poza tym, że nie ma nic ciekawego do powiedzenia, a swoje płytkie obserwacje ubiera w poetyckie pustosłowie, to, przede wszystkim, stosuje taktyki godne prorządowych mediów – przeinacza rzeczywistość, by podporządkować ją swoim wątpliwym tezom. „Lustro” to lans dla lansu, który podkopuje idee artystów zabierających głos w ważnych sprawach. Każdy następny tego typu numer wypada zwyczajnie zignorować.

Ten bardzo dziwny rok powoli zmierza do końca. Ale to wcale nie znaczy, że musimy zrezygnować z pewnych tradycji – jak najbardziej, w najbliższych tygodniach – jak co roku, czeka nas wysyp filmów świątecznych. Niektóre z nich mają szansę wyłamać się jednak ze zwyczajowej konwencji. Tak będzie zapewne w wypadku Happiest Season – świątecznej komedii romantycznej, w której na pierwszym planie będą wątki LGBTQ+.

W parę lesbijek, które odwiedzają, niepodejrzewających swojej córki o odmienną orientację seksualną, rodziców jednej z nich wcielą się Kristen Stewart oraz Mackenzie Davis. W pozostałych rolach zobaczymy m.in. Alison Brie, Aubrey Plazę oraz Dana Levy’ego. Za reżyserię odpowiada Clea DuVall. Happiest Season zadebiutuje 25 listopada na platformie Hulu.

Trailer filmu zobaczycie tutaj:

Jak co roku, 11 listopada przez Warszawę przeszedł, organizowany przez narodowców, Marsz Niepodległości. Mimo zapowiedzi, że tym razem wydarzenie odbędzie się w bezpieczniejszej, zmotoryzowanej formie, przede wszystkim mieliśmy do czynienia z pieszą manifestacją, która przeszła z centrum miasta pod Stadion Narodowy (w którym obecnie mieści się szpital polowy). W trakcie słynnego rodzinnego pikniku podpalono racami mieszkanie na Powiślu (według różnych relacji na jego balkonie była zawieszona tęczowa flaga lub plakat strajku kobiet), a setki agresorów biły się z policją.

Nie były to jedyne obchody tego patriotycznego święta. Równolegle bowiem, Marsz Niepodległości przeszedł także przez Tibię – jedną z najstarszych i najpopularniejszych w Polsce gier MMORPG. Wirtualne wydarzenie zrelacjonował serwis mmorpg.org.pl

Na serwerze “Antica” (najstarszy świat Tibii) zebrały się setki Polaków, którzy punktualnie o godzinie 17:00 wyruszyli w biało-czerwonym pochodzie pomiędzy Thais (stolicą gry) a Venore (miasto na wschodzie kontynentu). Myślicie, że Marsz Niepodległości przebiegł spokojnie? No to chyba nie znacie naszych rodaków. Mniej więcej w tym samym czasie z Thais wyruszył Marsz LGBT, co doprowadziło do paru spięć, a co za tym idzie, ofiar po drodze – czytamy na łamach serwisu.

Dokładniej skali obu manifestacji oraz ofiar po obu stronach nie znamy. Pełną relację oraz dużą ilość screenshotów z wydarzenia znajdziecie tutaj.

W 2006 roku w internetowej kafejce w Kassel doszło do rasistowskiego zabójstwa, dziewiątego z serii, za którą stała neonazistowska organizacja Podziemie Narodowo-Socjalistyczne. Nieudolne śledztwo nie doprowadziło do żadnej formy sprawiedliwości. Morderstwo Halita Yozgata to próba przełożenia efektów śledztwa Forensic Architecture (organizacji badawczej, która przeprowadziła je po apelu podmiotów społecznych, niezadowolonych z oficjalnych działań) na język nowoczesnej opery. Główną osią kompozycji są odgłosy dwóch wystrzałów oddanych przez napastników, a całość rozgrywa się w minimalistycznej scenografii. Widownia zostaje skonfrontowana z różnymi wersjami wydarzeń, niektórymi sprzecznymi ze sobą i musi wykonać pracę śledczą, której celem jest prawda. Muzyka Bena Frosta dostarcza elektryzującej i nowoczesnej oprawy i jest nie lada gratką dla każdego, kto lubi nieszablonowe podejście do styku elektronicznych brzmień i tradycyjnej formy operowej.

Premiera Morderstwa Halita Yozgaty już w niedzielę, 15.11. o 18:00. Więcej informacji i możliwość kupienia dostępu znajdziecie TUTAJ. Wydarzenie odbywa się w ramach festiwalu Ephemera, który jest siostrzaną inicjatywą Unsoundu.

Akcje charytatywne, choć są słabym ersatzem dla sprawnie działającej opieki państwa, cieszą się sporym powodzeniem wśród znanych osób najróżniejszego autoramentu. To dobry sposób na pokazanie się w lepszym świetle i nabicie punktów za bycie po jasnej stronie. Niestety, jak pokazało ostatnie #hot16challenge, nawet najszlachetniejsze pobudki nie poskromią rogatych dusz, które przy każdej możliwej okazji będą serwować swoje życiowe mądrości (bądźmy szczerzy – to jednak częściej głupotki). Wtedy foliową czapeczkę założył nawet Tede, a Kali wjechał w pełnej zbroi płytowej QAnona. Teraz Jongmen zapowiedział kolejną akcję charytatywną świata rapu, wprost skrojoną pod tych, któzy włączyli myślenie. Opis #lockdownchallenge od razu wyjaśnia, jakich treści możemy się spodziewać. Cele akcji są dwa:

1. Subiektywna ocena panującej sytuacji wszystkich nominowanych i wywołanie dyskusji wraz z poszerzeniem świadomości i horyzontów, które mocno ograniczają media

2. Wybór dowolnej zbiórki na www.siepomaga.pl i wsparcie wielu osób potrzebujących w tych trudnych czasach.

Trudno dyskutować z zachęcaniem do pomocy, ale poszerzanie świadomości i horyzontów brzmi dziwnie znajomo. Wystarczy posłuchać utworu Jongmena (znajdziecie go poniżej), by zrozumieć, w którą stronę odbędzie się to poszerzanie. Fałszywa pandemia, spisek, to nie przypadek / światowa gospodarka pada, więcej zagadek – zaczyna raper. Dalszą konsumpcję tych wątpliwych treści zostawiamy wam, Jongmen nominował także Bilona, Palucha, Białasa i Kaliego – po tym ostatnim spodziewamy się wskoczenia w temat nad wyraz entuzjastycznie.

Mimo braku oficjalnego komunikatu o tym, że Joe Biden to nowy prezydent USA (do tego zostało jeszcze kilka formalnych kroków), większość mediów ogłosiła, że to raczej pewne. Ta pewność opiera się rzecz jasna na faktach – z przeliczenia miażdżącej większości głosów, w tym również tych korespondencyjnych. Nawet sprzyjająca Donaldowi Trumpowi telewizja Fox News przyznała zwycięstwo Bidenowi, ba, przerwała przemówienie obecnego prezydenta kiedy zaczął pleść androny o fałszowaniu wyborów (podobnie zresztą zrobiła z jego rzeczniczką sztabu). Zrobiła to bynajmniej nie ze względu na wysokie standardy dziennikarskie, a z prostej kalkulacji – przy zmianie politycznej warty lepiej ustawić się w stronę, z której wieje wiatr.

TVP, dotowanej miliardami złotych kosztem pacjentów onkologii, wiatry historii nie interesują – głównym celem mediów publicznych jest postawa prorządowa i obsługa najgłupszych i najmroczniejszych obsesji polskiej prawicy.  W tym dość upiorne trwanie przy Donaldzie Trumpie, który pobryka jeszcze kilka tygodni we wszelkich możliwych sądach, by odejść w niesławie jako jeden z najgorszych prezydentów w historii Stanów Zjednoczonych (a konkurencja do tego tytułu jest naprawdę mocna). Jest w czym wybierać – choćby cytowanie prokremlowskich, rosyjskich źródeł na temat rzekomego fałszowania wyborów (ironia przelatuje prosto nad głowami dziennikarzy TVP). Nas najbardziej urzekły dwa incydenty. Pierwszy to śniadaniowi goście Michała Rachonia w TVP Info: Marcin Najman, niedoszły obrońca Jasnej Góry, chłop, co ma krzepę w łapach i Marian Kowalski, narodowiec, niedoszły prezydent RP. Ten drugi powiedział m.in.: Kamala Harris ma pochodzenie indyjskie, a Indie są praktycznie w stanie wojny z Chinami, więc może będziemy mieli do czynienia z zaostrzeniem polityki wobec Chin. Poza tym cieszą się tam pewnie, że mogą mieć swojego człowieka w Białym Domu. Dyplomata, myśliciel i znawca genealogii! Drugi incydent jest o wiele zabawniejszy, bo to Samuel Pereira, wysłany do USA jako korespondent, któremu marzy się nakręcenie trzeciego Borata:

Pod koniec tego miesiąca mieliśmy posłuchać najnowszego albumu Margaret, który dotychczas zwiastowały m.in. „Reksiu” i „Roadster„. Z powodu pandemii premiera płyty została przełożona na 12 lutego przyszłego roku. Wraz z tym ogłoszeniem, Margaret podzieliła się z nami nowym numerem. „No Future”, nagrane z Kukonem, to zdecydowanie najbardziej agresywny numer w całej karierze wokalistki. Skąd ta złość? Objaśni to najlepiej sama Maggie:

– Po pierwsze mam dla Was nowy numer, który nagraliśmy wspólnie z Kukonem jeszcze latem, kiedy szambo wybiło w naszym kraju po wyborach, a decyzję o tym żeby go wypuścić teraz, w przeddzień Święta Niepodległości, podjęliśmy po tym jak nasz rząd postanowił, tym razem w środku szalejącej pandemii, uderzyć w kobiety i odwrócić uwagę kolejnym społecznym podziałem od własnej nieudolności w walce z wirusem – czytamy na jej Instagramie.

„No Future” zdradza wszystko w swojej nazwie. To dynamiczny i pełen desperacji numer o dziewczynie, która czuje się źle w miejscu, w którym w tej chwili się znajduje. Margaret nie uderza jednak tylko w przaśność naszej kultury, ale też nacjonalistyczne wartości, które coraz częściej wdzierają się do symboli, które kiedyś były neutralne. „Moja Polska jest zmęczona rozkładaniem nóg / Słowami jak widłami przerzucamy gnój” – Amen to that.

„No Future” posłuchacie tutaj: